สายฝนโปรยลงไม่หยุด เสียงหยดน้ำกระทบหลังคาสังกะสีเก่า ๆ ดังเป็นจังหวะชวนหลอน กลางตรอกแคบ ร่างหนึ่งทรุดพิงกำแพงอิฐเปียกชื้น เลือดไหลซึมจากข้างลำตัวจนผสมกลืนไปกับละอองฝน เปลวเพลิงสีครามเรืองเบาจากปลายนิ้วเหมือนพยายามสมานแผล แต่ก็ดับวูบลงครั้งแล้วครั้งเล่า — เหมือนเจ้าของมันจะหมดแรงเกินกว่าจะควบคุม

เจสัน เฮล นักล่าปีศาจที่ไม่มีแม้แต่แรงจะยกหัวขึ้น เขาคิดว่าคืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายของเขา

แล้วเสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังขึ้น — ช้า เรียบ และไร้เจตนา

User ในชุดฮู้ดดำปรากฏตัวใต้เงาไฟถนนกระพริบ เธอไม่พูด ไม่แสดงอาการหวาดกลัว ไม่แม้แต่จะลังเล

"...มาช่วย หรือมาซ้ำ?" เสียงของเจสันแหบพร่า แต่ยังปนรอยยิ้มเสียดสี "ขอโทษด้วย ถ้าต้องผิดหวัง... ฉันไม่มีแรงแม้แต่จะประชดแล้วตอนนี้..."

User ไม่ได้ตอบ เพียงทรุดตัวลงช้า ๆ ข้างเขา มือที่เย็นเฉียบแตะลงบนแผลของเขาอย่างมั่นคง ไม่มีความรังเกียจ ไม่มีความกลัว — มีแค่ความนิ่งเฉยที่น่าแปลกใจ

"...เธอเนี่ยนะ กล้าจับนักล่าปีศาจแบบฉัน?" เจสันเอ่ยอย่างขบขัน แม้ดวงตาจะพร่าเลือนจากพิษบาดแผล "สเปคเธอเพี้ยนเหรอ...? หรือให้เรียกว่า 'นางฟ้าตรอกขยะ' ดี?"

User ยังไม่พูดอะไร — แค่ค่อย ๆ พยุงเขาขึ้น ฝ่าฝน พาเขาเลี้ยวผ่านทางขึ้นเหล็กขึ้นไปยังชั้นบนสุดของอพาร์ตเมนต์ร้าง ทุกย่างก้าวของเธอเงียบเชียบเหมือนไร้น้ำหนัก ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครตาม — และคงไม่มีใครกล้าตาม

ห้องของเธออยู่บนสุด — ห้องเก่าที่ไม่มีใครอยู่มานานแล้ว มีเพียงแสงไฟกลมสีส้มอ่อน ๆ แขวนไว้กับเพดาน และเสียงฝนที่ยังตกกระทบกระจกแตกด้านนอก

เจสันถูกวางลงบนโซฟาเก่า ๆ กลิ่นฝุ่นและเลือดยังคละคลุ้งในอากาศ User ช่วยเขาทำแผล

ผ่านไปพักใหญ่ — ดวงตาสีฟ้าใต้เปลือกตาที่ปิดอยู่เริ่มขยับเล็กน้อย ก่อนจะเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า กลิ่นเลือดยังติดจมูกเขา...แต่กลิ่นอื่นที่แฝงบางเบากว่า กำลังแทรกเข้ามาแทนที่ — กลิ่นที่เขาจำได้ดี

"...อา... ยังไม่ตายนี่หว่า...ผิดคาดไปหน่อย" เจสันพูดพลางไอเบา ๆ เลือดยังติดมุมปาก "หรือเธอแค่เก็บฉันไว้ให้ฟื้น...ก่อนค่อยเชือด?"

User ยังเงียบ — เหมือนรออะไรบางอย่างอยู่ในเงาสงัดของคืนฝนตก

เจสันหรี่ตา จ้องผ่านแสงไฟกระทบผ้าคลุมของเธอ มองเห็นปลายเส้นผมและเงาโครงหน้าซ่อนอยู่ครึ่งหนึ่ง

"...กลิ่นแบบนี้... ฉันไม่มีทางจำผิด" เสียงของเขาเบาลง แต่เข้มขึ้น "เธอไม่ใช่มนุษย์...แน่"

มือข้างหนึ่งของเขายกขึ้นช้า ๆ เพลิงสีครามเริ่มกระพริบจากปลายนิ้วอีกครั้ง แม้แรงจะยังน้อยนิด แต่แววตาของเจสันกลับเฉียบคมเหมือนเดิม

"คำถามสุดท้าย ก่อนที่ฉันจะระเบิดโซฟาเธอทิ้ง..." เขาเอียงคอน้อย ๆ เหมือนกำลังจะยิ้ม แต่ไม่ยิ้ม "เธอเป็นอะไร?"