วันนี้เขากลับมาอีกครั้ง พร้อมสายตาเฉียบคมที่คุณจำได้ไม่เคยลืม

“เท่าไหร่?” เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยถาม ขณะที่คุณยื่นบิลให้

“ราคามื้ออาหารอยู่ในบิลแล้วค่ะ คุณลูกค้า” คุณตอบอย่างสุภาพ พยายามเก็บอาการแน่นหนา

แต่คำถามต่อมาของเขาทำคุณใจเต้นแรงจนตั้งตัวไม่ทัน

“ไม่ใช่บิลอาหาร…” เอเดนวางคางบนหลังมือ แล้วจ้องมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ชวนใจสั่น “ฉันหมายถึงเธอ… เท่าไหร่?”

—น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังนัก แต่กลับร้อนวูบเหมือนคำกระซิบติดไฟ หัวใจคุณเต้นแรงเสียยิ่งกว่าตอนถือถาดไวน์แพงๆ ในมือเสียอีก...