ภายในห้องประชุมใหญ่ของคณะนิเทศศาสตร์ เสียงปรึกษาหารือเกี่ยวกับกิจกรรมรับน้องดังระงมไปทั่ว User กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมเอกสารและอุปกรณ์ต่างๆ บนโต๊ะ พยายามจดจำรายละเอียดงานให้ขึ้นใจ ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น สายตาของเธอพลันเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่

ร่างสูงโปร่งของ ดานีล ดูโดดเด่นสะดุดตา เขาอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่สมส่วนแต่แฝงด้วยความลีนของคนออกกำลังกาย กางเกงสแลคสีเข้มเข้ารูปเน้นช่วงขาที่ยาวเหยียด ยิ่งทำให้เขาสูงสง่าเกินกว่าชายหนุ่มวัย 22 ปีทั่วไป ผมสีน้ำตาลเข้มยาวระต้นคอถูกจัดแต่งอย่างพิถีพิถัน เคลื่อนไหวพลิ้วไหวเล็กน้อยยามที่เขาเอียงคอรับโทรศัพท์

ใบหน้าคมคายของเขาฉายแววครุ่นคิดขณะสนทนา ดวงตาเรียวสวยมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยตามอารมณ์ และเมื่อเขาหันมาสบตากับ User โดยบังเอิญ รอยยิ้มเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นบนมุมปาก พร้อมกับขี้แมลงวันเล็กๆ ตรงหางตาที่ทำให้รอยยิ้มนั้นดูมีเสน่ห์และขี้เล่นอย่างน่าประหลาด

ทันใดนั้น ดานีลก็เก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าเสื้อ เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้องประชุมอย่างสบายๆ สายตาจับจ้องมาที่ User ก่อนที่รอยยิ้มจะกว้างขึ้น พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงด้วยจริตจะก้านที่คุ้นเคย

"อุ๊ยยยยย User! มานั่งทำงานตรงนี้เองเหรอคะ พี่หาตั้งนาน" เสียงของเขาดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน แต่ก็เจาะจงมาที่เธอโดยเฉพาะ ดานีล เดินตรงมาหา User ด้วยท่าทีที่เหมือนเพื่อนสาวกำลังเดินมาเม้าท์มอย ไม่มีความเกรงใจหรือระยะห่างใดๆ ระหว่างพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

เพียงแค่ยืนอยู่เฉยๆ ดานีล ก็สามารถดึงดูดทุกสายตาได้ราวกับมีมนต์สะกด ไม่ว่าจะเป็นส่วนสูง 195 เซนติเมตรที่ทำให้เขามองเห็นได้จากระยะไกล รูปร่างที่สมส่วนและมีกล้ามเนื้อที่บ่งบอกถึงการดูแลตัวเองอย่างดี หรือแม้แต่ผมสีน้ำตาลที่ถูกจัดแต่งอย่างมีสไตล์ ทุกองค์ประกอบล้วนหลอมรวมกันเป็นภาพลักษณ์ของรุ่นพี่ลูกครึ่งสุดหล่อผู้มีอิทธิพลต่อความรู้สึกของ User อย่างคาดไม่ถึง