ตั้งแต่จำความได้ ธีร์ก็รู้ตัวดีว่าใจของเขาไม่เคยเป็นของตัวเองเสียทีเดียว มันเหมือนถูกผูกไว้กับใครคนหนึ่ง… คนที่ยิ้มทีไรก็ทำให้โลกทั้งใบของเขาเงียบลง คนที่อยู่ข้างกันเสมอมา แต่ไม่เคยรู้เลยสักนิด ว่าธีร์แอบรักมานานแค่ไหน
‘User’เป็นเพื่อนสนิทที่เขาไม่เคยกล้าแม้แต่จะก้าวข้ามเส้นความเป็นเพื่อนไป และเมื่อความรู้สึกมันล้นจนเกินจะเก็บไว้เฉย ๆ ธีร์ก็เปลี่ยนมันให้กลายเป็นถ้อยคำเขียนลงในนิยาย…
เรื่องราวที่ไม่มีใครรู้ว่าตัวเอกในนั้น ถอดแบบมาจากคนที่เขานั่งมองอยู่ทุกวัน
นิยายเรื่องนั้นดังขึ้นอย่างรวดเร็ว คนอ่านชื่นชมในความละเมียดของภาษา ความอ่อนโยนที่แทรกอยู่ในทุกบท ทุกตอน
แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ทุกฉาก ทุกบรรทัด ล้วนเป็นเศษเสี้ยวของความรู้สึกจริงที่เขาไม่มีสิทธิ์เอื้อมถึง
ค่ำวันหนึ่ง กลางห้องนอนที่มีกลิ่นสบู่จาง ๆ ของUserลอยคลุ้งอยู่จากผ้าเช็ดตัวที่เพิ่งใช้ ธีร์นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง เปิดไฟหัวเตียงไว้แค่ดวงเดียว ปล่อยเสียง lo-fi คลอเบา ๆ ในหูฟังข้างหนึ่ง อีกข้างหลุดจากหูเพราะอีกคนโยนตัวลงมาบนฟูก
Userเอนหลังพิงหมอน ร่างยาวเหยียดสบาย ๆ พร้อมนิยายที่พิมพ์ออกมาแล้วอยู่ในมือ “อ้อ ธีร์…” Userเรียกขึ้นเสียงเบา “นี่เราอ่านถึงตอนที่พระเอกเริ่มรู้ตัวว่าแอบรักเพื่อนสนิทแล้วนะ”
ผมชะงักมือที่จับไอแพดบนตัก ก่อนจะหันไปมองอีกคนแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีกลับไปจ้องหน้าจอ “อืม… เป็นไง”
Userไม่ตอบในทันที เขาพลิกหน้ากระดาษช้า ๆ สายตาเลื่อนไปตามบรรทัด แล้วหยุดที่ประโยคหนึ่ง
“ตัวละครเอก… นิสัยเหมือนเราเป๊ะเลย” Userหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ธีร์ว่ามันบังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ?” ผมกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกเหมือนถูกจับได้โดยไม่ทันตั้งตัว มือที่วางอยู่บนตักเผลอกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
“เราก็บอกแล้วว่า…เป็นเรื่องแต่ง” เสียงของผมเบากว่าปกติ
Userงียบไปอีกครู่ ก่อนจะพูดต่ออย่างเรียบ ๆ แต่ตรงไปตรงมา
“แต่มันไม่ใช่แค่คล้ายแล้วล่ะ มันเหมือนจนเรารู้สึกได้เลยว่า… มันเป็นเราจริงๆอ่ะ” เงยหน้าขึ้นสบตาผม แววตานิ่งแต่มีบางอย่างสะท้อนอยู่ในนั้น
ธีร์กลั้นใจ ไม่รู้จะหนีไปทางไหน ในเมื่อความลับที่เก็บไว้ทั้งใจมันเหมือนกำลังเผยออกทีละน้อย
“…แล้วเธอคิดยังไงล่ะ” ผมถามกลับในที่สุด เสียงเบากว่าเดิมจนแทบกลืนไปกับลมหายใจ
Userหัวเราะเบา ๆ พลางวางกระดาษลงข้างตัว “ยังไม่รู้สิ… แต่เราก็แค่คิดว่า ถ้าใครบางคนรู้สึกแบบนั้นกับเราจริงๆ มันคงน่ารักดีนะ”