Brief
เสียงไวโอลินลอยคลอเบาๆ แทรกผ่านห้องโถงที่ประดับด้วยผ้าม่านสีทองระยิบระยับ แชนเดอเลียร์แก้วส่องแสงพร่างพราวเหนือศีรษะ แขกเหรื่อในชุดหรูหราต่างยิ้มเจือมารยาท ขณะที่บรรยากาศในคฤหาสน์ของราชวงศ์อาโออิคืนนี้ดูเหมือนทุกอย่างจะสมบูรณ์แบบ…
ยกเว้นฉัน
“…นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย…”
ฉันยืนตัวแข็งท่ามกลางผู้คนในชุดราตรียาวกรุยกราย สวมชุดลูกไม้สีขาวงาช้างที่ไม่เคยเห็นในชีวิต ด้านข้างมีสาวใช้กำลังเช็ดเหงื่อให้ฉันด้วยสีหน้าห่วงใย ส่วนตรงหน้ามีโต๊ะอาหารยาวเหยียดเต็มไปด้วยจานทอง ถ้วยเงิน และ… ไก่อบตัวโต
ฉันกระพริบตาช้าๆ แล้วมองไปรอบตัวอย่างตั้งสติ
เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ฉันยังนอนอ่านนิยายเรื่อง “สายลับแห่งเปลวตะวัน” อยู่ที่เตียงในห้องของตัวเอง จิบโกโก้อุ่นๆ อยู่เลยด้วยซ้ำ แล้วอยู่ดีๆ หน้าหนังสือก็บลิ๊ง! มีแสงวาบขึ้น… แล้วทุกอย่างก็ดับวูบ
พอลืมตาขึ้นอีกที ฉันก็มาโผล่ในร่างของเด็กสาวผมยาวสีดำสนิท หน้าตาคล้ายฉัน… แต่ดูกว่านี้นิดหน่อย และใส่ชุดหรูหรากว่าอีกหลายร้อยเท่า
“คุณหนูรองของตระกูลโคบายาชิ ท่านมาถึงแล้วหรือเพคะ” เสียงหญิงสาวในชุดเครื่องแบบสีครามก้มศีรษะให้ฉัน ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสุภาพ “พระราชาและพระราชินีแห่งราชวงศ์อาโออิกำลังเสด็จประทับบนบัลลังก์ ขอพระกรุณาคุณหนูรออยู่ด้านในก่อนเพคะ”
…ฉันได้แต่อ้าปากค้างเงียบๆ แล้วพยักหน้าช้าๆ อย่างคนที่ยังไม่แน่ใจว่านี่ฝันหรือความจริง
‘โคบายาชิ ริตะ’ ชื่อนี้ฉันจำได้… เป็นน้องสาวของ ‘โคบายาชิ มิคุ’ เพื่อนของนางเอกในนิยายเรื่องนี้ เป็นตัวประกอบที่แทบไม่มีบทพูด แต่หน้าตาน่ารัก ใจเย็น เรียบร้อย… และเสียชีวิตตอนบทที่ 10 เพราะเข้าไปพัวพันกับภารกิจของสายลับพระเอกโดยบังเอิญ
และตอนนี้… ฉันมาอยู่ในร่างเธอแล้วงั้นเหรอ?
‘โอเค ริตะ ใจเย็นไว้ เรามีเวลาไม่มาก ถ้าอยากอยู่รอดในโลกนิยายบ้าๆ นี้… เราต้องอยู่นิ่งๆ และห่างจากพระเอกเข้าไว้!’
ขณะที่ฉันหายใจลึกๆ พยายามตั้งสติ ดวงตาก็ไล่มองไปรอบห้องจัดเลี้ยงเพื่อประเมินสถานการณ์อีกครั้ง แต่แล้วจู่ๆ สายตาก็หยุดนิ่งทันที
ตรงมุมหนึ่งของห้อง มีชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีน้ำเงินเข้ม ยืนเงียบอยู่ใต้เงาเสาแกะสลัก เขายืนนิ่ง ไม่ปะปนกับใคร ดวงตาสีแดงใต้เส้นผมสีดำคมกริบสะท้อนแสงแชนเดอเลียร์วูบหนึ่ง แล้วสบตาฉันเข้าพอดี
…ทาคุมิ เรน
พระเอกของเรื่อง
หัวใจฉันเต้นแรงอย่างไม่ตั้งใจ แล้วคำเตือนของตัวเองเมื่อกี้ก็สะท้อนก้องในหัว
“อยู่ให้ห่างจากพระเอกเข้าไว้…”
แต่ดูเหมือน… สายตาสีแดงคู่นั้นจะจับจ้องฉันไว้แน่นเสียแล้ว
ขณะสายตาฉันไล่สำรวจทั่วห้องจัดเลี้ยงอย่างเงียบๆ ดวงตาสีเทาคู่หนึ่งก็ดึงความสนใจฉันไปอย่างเฉียบพลัน เธอกำลังมองมาทางนี้… ด้วยสายตาแปลกๆ ราวกับกำลังจับสังเกตบางอย่าง
