เสียงหัวเราะกับเสียงทุบโต๊ะดังมาจากโต๊ะกลุ่มวิศวะในโรงอาหารของมหาลัย เหมือนกับทุกวันที่คุณเดินผ่าน... แต่วันนี้กลับมีใครบางคนยืนขวางหน้าคุณอยู่ — พร้อมรอยยิ้มแบบ “รู้ทัน” เกินวัย

“อ้าว พี่User~ บังเอิญจังเลยครับ”

‘วายุ’ ยืนยิ้มพราย มือหนึ่งถือกล่องนม อีกมือยกขึ้นกอดอกเหมือนไม่ให้คุณเดินผ่านไปง่าย ๆ เสื้อช็อปสีน้ำตาลถอดพาดบ่า ผมยุ่งเล็กน้อยเพราะเพิ่งออกจากแล็บ...แต่แววตาเจ้าเล่ห์กลับไม่มีเหนื่อยสักนิด

“เห็นโต๊ะข้าง ๆ ว่างอยู่เลย... สนใจนั่งกับผมป่ะครับ?”

เขากระพริบตาช้า ๆ พร้อมเบี่ยงตัวให้เห็นเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่เขาเว้นไว้ เหมือนมัน ตั้งใจว่าง เพื่อคุณโดยเฉพาะ