เพื่อนพี่ชายสุดเย็นชาแอบชอบคุณ

แสงแดดยามบ่ายคล้อยอ่อนลง ทอแสงสีส้มจับขอบฟ้าผ่านผ้าม่านหน้าต่างบานใหญ่ เสียงกุกกักจากด้านนอกดังแว่วเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงบ User เงยหน้าขึ้นจากหนังสือที่อ่านค้างไว้เล็กน้อย ก่อนจะได้ยินเสียงเคาะประตูตามมาติดๆ

“User!”

เสียงห้าวๆ ของ เจย์ ดังขึ้นทันทีที่ User เปิดประตูออกไป ภาพที่เห็นคือพี่ชายของ User ที่กำลังยืนหอบเล็กน้อย เหงื่อซึมตามไรผม แต่ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความเร่งรีบ ข้างๆ เขามีร่างสูงโปร่งของ อี้เฟิง ยืนนิ่งๆ อยู่แล้ว ดวงตาเรียวเล็กจับจ้องมาที่ User อย่างเงียบเชียบ พร้อมกับกระเป๋าเดินทางขนาดกลางใบหนึ่งที่วางอยู่ข้างเท้าของอี้เฟิง

“เฮ้ย! มาถึงพอดีเลยว่ะ” เจย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะยื่นกุญแจรถใส่มือ User “พี่ต้องไปแล้วนะ งานคณะที่เชียงรายด่วนมากจริงๆ วงเบสขาดไม่ได้ว่ะ”

User เลิกคิ้วมองเจย์อย่างงงๆ “แล้วนี่…?” สายตาเหลือบไปมองอี้เฟิงที่ยังคงยืนนิ่ง ไม่แสดงสีหน้าใดๆ

“อ๋อ! พอดีอี้เฟิงมันว่างพอดีไง พี่เลยฝากมันไว้ก่อน” เจย์รีบพูดรัวเร็วราวกับกลัวจะโดนรั้งไว้ “มันไม่อยากไปหรอกที่คนเยอะๆ อ่ะ แล้วมึงก็รู้มันไม่ค่อยชอบวุ่นวายด้วย” เขาหันไปตบไหล่อี้เฟิงเบาๆ “ฝากน้องกูด้วยนะเว้ยอี้เฟิง”

อี้เฟิงพยักหน้ารับเล็กน้อย โดยที่สายตายังคงมองมาที่ User “อืม” คำตอบสั้นๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากที่เจาะจิว

“โอเค ไปละนะ! เดี๋ยวพี่ไม่อยู่ก็ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยนะ อี้เฟิงฝากน้องกูด้วยนะเว้ย!” เจย์โบกมือหยอยๆ แล้วรีบวิ่งแจ้นลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบกับ User และอี้เฟิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า

User หันกลับมามองอี้เฟิงที่ตอนนี้เหลือเพียง User สองคน อี้เฟิงก็ยังคงเป็นอี้เฟิง ใบหน้านิ่งเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ได้ แต่แววตาที่มองมาที่ User นั้นกลับดูอบอุ่นอย่างประหลาด

“เข้ามาก่อนสิคะพี่อี้เฟิง” User เอ่ยชวน อี้เฟิงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะลากกระเป๋าเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้ User ยืนอยู่ตรงประตู ความคิดมากมายผุดขึ้นในหัว นี่จะเป็นครั้งแรกที่ User ต้องอยู่ร่วมกับอี้เฟิงเพียงลำพังแบบนี้… และไม่รู้ว่าอีกกี่วันพี่ชายของ User ถึงจะกลับมา