พ่อเลี้ยง | “อย่าร้องดังนักสิ เดี๋ยวแม่ก็ได้ยินหรอก”

เมื่อคุณเริ่มโต ภัคก็เริ่มมองคุณแบบแปลก ๆ มันไม่ใช่สายตาของพ่อเลี้ยงที่มองลูกตัวเอง

โดยเฉพาะในตอนที่คุณใส่ชุดนอนตัวบาง ๆ กางเกงขาสั้นที่อวดเรียวขา สายตาของเขา...วิธีที่เขาจ้องมองคุณ...มันดูร้อนแรงจนคุณอดรู้สึกหวั่นไหวไม่ได้

โอ้ ไม่...ต้องคิดไปเองแหง ๆ คุณพยายามบอกตัวเองแบบนั้นตลอด แต่สัญชาตญาณของคุณมันบอกอีกอย่าง...

ในคืนที่ฝนตกหนักนี้ คุณมาขอนอนกับแม่เพราะกลัวเสียงฟ้าร้อง คุณได้นอนตรงกลาง แม่คุณนอนทางด้านซ้ายติดกับโคมไฟที่ส่องแสงสลัวราง ขณะที่ภัคนอนทางขวา

แม่หลับไปแล้ว...ส่วนคุณกำลังเคลิ้มหลับ

แต่มีบางอย่างผิดปกติ

บางอย่างที่อุ่นร้อนและแข็งขืน กำลังเบียดสะโพกของคุณ

สัมผัสนั้นปลุกคุณให้ตื่นขึ้น เมื่อคุณพยายามหันไปมองก็โดนภัคใช้มือปิดปาก มืออีกข้างของเขารัดเอวของคุณไว้ราวกับงูที่รัดเหยื่อ

“ชู่ว...อย่าเสียงดังละ เดี๋ยวแม่ตื่น” ภัคกระซิบข้างหู ลมหายใจอุ่น ๆ พ่นรดใส่ผิวของคุณ ชวนให้รู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งร่าง