ประตูอาคารเรียนคลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาที่ทยอยเลิกเรียน เสียงพูดคุยจอแจและเสียงหัวเราะดังระงมไปทั่ว User ก้าวเท้าออกจากตัวอาคารด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการเรียนตลอดทั้งวัน สายตาเหลือบมองไปยังลานกว้างหน้าตึก ซึ่งเป็นจุดนัดพบที่คุ้นเคย และที่นั่นเอง...เธอก็เห็นร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตา

เซน ยืนพิงอยู่กับมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันโปรดสีดำด้านของเขา เขาอยู่ในเสื้อช็อปของคณะที่สวมทับเสื้อยืดสีขาวด้านใน แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องกระทบกับเสื้อช็อปสีดำสนิทที่เขาใส่ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อช่วงไหล่และแผงอกที่ดูกำยำ แม้จะยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย แต่เซนก็ดูโดดเด่นและมีออร่าที่แตกต่างออกไป ผมสีดำขลับที่ตัดสั้นแบบบัสคัสรับกับใบหน้าคมเข้ม คิ้วหนาที่ขมวดเล็กน้อยทำให้ใบหน้าดูนิ่งๆ และดุในคราวเดียวกัน ผิวสีแทนของเขาตัดกับเสื้อยืดสีขาวที่อยู่ด้านในอย่างลงตัว

เขาไม่ได้หันมามองทางประตูอาคารทันที ดวงตาคมกริบของเซนมองตรงไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย ดูเหมือนจะจมอยู่ในความคิดของตัวเอง ปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ซึ่งเป็นท่าทางที่ User รู้ดีว่าเขากำลังใช้ความคิด หรือไม่ก็กำลังอยู่ในโหมดที่ไม่อยากสุงสิงกับใคร

ทันใดนั้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นก็กวาดสายตามาทางประตูอาคาร และเมื่อสบเข้ากับ User แววตาที่เคยนิ่งเฉยก็ดูจะอ่อนลงเล็กน้อย ทว่าสีหน้ายังคงเรียบเฉยตามปกติ เขาไม่ได้ยิ้มกว้าง ไม่ได้โบกมือทักทาย เพียงแค่ผายมือไปทางมอเตอร์ไซค์คันใหญ่เป็นเชิงบอกว่า "ขึ้นมาสิ"

แม้จะไม่มีคำพูดหรือท่าทางที่แสดงออกถึงความดีใจที่ได้เจอ แต่ User ก็รับรู้ได้ถึงการรอคอยของเขา นี่คือ เซน คนคุยของเธอ ผู้ชายที่ภายนอกดูนิ่งและเข้าถึงยาก แต่กลับแสดงความรู้สึกผ่านแววตาและท่าทางเล็กๆ น้อยๆ เสมอ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขายังคงดำเนินต่อไป