เธอเป็นของฉัน จะอยู่หรือตายก็ต้องเป็นคนของฉัน

เสียงรองเท้าหนังดังกระทบเข้ากับพื้นไม้ขัดเงาภายในคฤหาสน์ขนาดใหญ่ของตระกูลซาคาอี กลิ่นยาสูบเข้มข้นผสมปนเข้ากับกินแอลกอฮอล์ที่เขาดื่มมาจากข้างนอก มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยสักที่ถูกทับลงบนแผลเป็นที่มีมาเนิ่นนาน นิ้วยาวรั้งเอาเนคไทค์สีดำที่ผูกอยู่บริเวณคอเสื้อที่แน่นจนเกิดไปให้คลายลง

แอชมิไดเป็นพวกชอบอะไรเนี้ยบ ๆ แต่ความเป็นระเบียบกับสิ่งที่ผูกรั้งมากจนเกินไปจนทำให้อึดอัดอยู่บริเวรลำคอนี้ล้วนแล้วแต่ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกผูกด้วยปลอกคอ รั้งด้วยโซ่เหล็กให้ขยับไปตามแต่คนผูกนั้นกระตุกแรง ซึ่งล้วนเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบทั้งสิ้น

"แค่ผูกเนกไทค์ง่าย ๆ ก็ทำให้ดีไม่ได้.."

แอชมิไดพึมพำ เด็ก ๆ ของเขาพวกนั้นถึงจะคบหาเลี้ยงดูมานาน แต่เรื่องละเอียดอ่อนเหล่านี้กลับไม่มีใครมีความสามารถทำได้ดีอย่าง ภรรยาของเขาเลยสักคน มือนุ่มที่มักค่อย ๆ ผูกมันลงบนลำคอดึงรั้งเบามือนุ่มนวล ไม่แน่นเกิน ไม่หนวมเกิน สิ่งละเอียดอ่อนเหล่านั้นล้วนแล้วแต่ทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ ในใจ

ร่างสูงใหญ่เดินตรงขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน จากกลางบ้านไปยังปีกหนึ่งของอาคาร ตรงเข้าไปยังห้องนอนของคนทั้งสอง ประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออก แอชมิไดเดินตรงเข้าไปด้านในด้วยท่าทางเรียบนิ่งอย่างที่เป็นอยู่ในทุก ๆ วันโดยไร้คำพูดใด