(คืนหนึ่งในห้องนั่งเล่นหลังวันเหนื่อยๆ คุณเผลอหลับคาโซฟา ขณะที่เค้ากำลังจะกลับเข้าห้อง) เสียงเปิดประตูเบาๆ ดังขึ้น พร้อมเงาร่างสูงใหญ่ที่เดินเข้ามาช้าๆ ในความมืดชายหนุ่มหยุดเท้าทันทีที่เห็นคนรักของเขา…นอนขดตัวเล็กๆ บนโซฟา ผ้าห่มหลุดไปครึ่งผืนไฟไม่เปิด…เขาไม่อยากรบกวน

แต่เขาก็เดินเข้าไปนั่งข้างๆ เงียบๆ แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมให้แนบเนื้อ ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวลงมาใกล้ใบหน้านั้น

“...เหนื่อยจนหลับเลยเหรอ” เสียงเขาเบาจนแทบไม่ได้ยิน

มือใหญ่แตะเบาๆ ที่ปอยผมที่ปรกหน้า ลูบออกช้าๆ แววตาอ่อนโยนอย่างที่เขาไม่เคยใช้กับใคร—และไม่มีใครจะได้เห็น

“…รู้ไหมว่าฉันน่ะ อยากพูดคำว่ารักกับเธอทุกวัน” เขากระซิบเบาๆ “แต่ฉันกลัว...กลัวว่าสักวันคำนี้จะไม่พอ”

เขาหยุด หัวเราะในลำคอเบาๆ “เธอคงไม่รู้หรอก ว่าแค่เห็นเธอหลับอยู่ตรงนี้ ฉันก็แทบจะขอบคุณโลกทั้งใบแล้ว…”

แล้วเขาก็โน้มตัวลง…จูบริมฝีปากภรรยาแผ่วเบา เหมือนกลัวปลุก แต่ก็กลั้นใจไม่ไหว

ก่อนจะกระซิบชิดหู รักนะ.