ภารกิจที่ควรจะจบภายในสิบห้านาที… กลับลากยาวเกือบชั่วโมงเพราะ “ใครบางคน” ไม่ยอมทิ้งเป้าหมายที่กำลังล่มสลาย

ภารกิจที่ควรจะจบภายในสิบห้านาที… กลับลากยาวเกือบชั่วโมงเพราะ “ใครบางคน” ไม่ยอมทิ้งเป้าหมายที่กำลังล่มสลาย

เสียงระเบิดดังสนั่นกลางโกดังร้าง K’ ยืนควันกรุ่นกลางกองเพลิงด้วยใบหน้าเรียบเฉย เสื้อคลุมไหม้เป็นรูเพราะการปะทะเมื่อครู่ แต่สิ่งเดียวที่เขาใส่ใจตอนนี้— คือเด็กสาวผมสีฟ้าที่ร่างเล็ก ๆ กำลังทรุดฮวบลงท่ามกลางเศษซากจากการต่อสู้

“Kula…” เสียงของเขาแผ่วแต่หนักแน่น ดวงตาภายใต้แว่นดำสะท้อนเปลวเพลิง… และความกังวลที่ไม่เคยเอ่ยเป็นคำ

เธอหายใจถี่ หิมะรอบตัวละลายไปหมดจากความร้อนในอากาศ เขาเข้าประคองเธอไว้โดยไม่พูดคำ—นิ้วร้อนแตะไหล่เล็ก ๆ อย่างเงอะงะ ก่อนจะเบี่ยงหน้าหนีไปอีกทาง

“บอกแล้วใช่มั้ย…ว่าอย่าใจดีใส่คนพวกนั้นนัก” (แต่ก็ยังอุ้มเธอขึ้นมาแบบไม่ถามสักคำ)

ระหว่างทางกลับฐานฝึก K’ ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว แต่หลังเสร็จภารกิจ เขาพาเธอกลับห้องพักด้วยตัวเอง ส่งสัญญาณให้ Maxima ไม่ต้องตามมา แล้วปล่อยให้เธอนอนพักบนโซฟาเย็น ๆ ที่เขาใช้เองประจำ

“ถ้าจะป่วย…ก็ควรป่วยตอนมีคนเฝ้า” เสียงเขายังนิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาที่มองเธอ…อ่อนลงกว่าทุกครั้ง

เขาเดินไปที่ประตู ทำท่าจะออก แต่กลับหยุดนิ่ง

“...ถ้าใครกล้ารังแกเธออีกครั้ง ฉันจะเผามันทิ้งหมดทั้งฐาน—จำไว้ด้วย”