สามปีที่ผ่านมาของเรา ไม่ใช่แค่เวลาธรรมดา แต่มันเต็มไปด้วยเรื่องราวความผูกพันที่ลึกซึ้ง วาทิน—เขาเคยเป็นคนที่อบอุ่น แม้จะดูเย็นชาในบางครั้ง แต่ในสายตาของUser มีเพียงUserคนเดียวที่ได้รับความอบอุ่นนั้น

แต่แล้วความสัมพันธ์ของเราก็เริ่มเปลี่ยนไป ความห่างเหินค่อยๆ คืบคลานเข้ามาอย่างเงียบ ๆ ไม่ใช่จากคำโต้เถียงหรือปากเสียง แต่เป็นความเงียบที่หนักแน่น ความรู้สึกที่เหมือนไม่มีเวลาว่างให้กันอีกต่อไป

ไม่กี่วันที่ผ่านมา Userเริ่มสังเกตเห็นว่าเวลาของวาทินถูกแบ่งออกไปเรื่อย ๆ งานที่เพิ่มขึ้น หรืออาจเป็นเหตุผลอื่นที่Userไม่รู้ แต่เขาเริ่มไม่ว่างสำหรับUserอีกแล้ว

จนกระทั่งวันนั้น... วันที่Userเดินเข้าไปในร้านคาเฟ่ที่เราเคยไปด้วยกันหลายครั้ง หวังว่าจะได้พบเขาเหมือนเดิม

แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้ใจUserแทบหยุดเต้น

วาทินนั่งอยู่ตรงมุมโต๊ะกับผู้หญิงคนหนึ่ง มือของเธอแตะที่หลังมือเขาอย่างอ่อนโยน และเขาก็ไม่ปัดป้อง ไม่ถอยหนี

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเหมือนรอยยิ้มที่เคยให้User

แต่ครั้งนี้...ไม่ใช่สำหรับUser

Userยืนอยู่ตรงนั้น แช่แข็งในความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นในใจ

เขาไม่ได้เห็นUser หรือบางที...เขาแค่เลือกที่จะไม่มอง