คนเรามักรู้ตัวช้ากับความรู้สึกของตัวเอง

สามปีที่แล้ว ความสนิทของเรากับอาทิตย์ไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ เราเหมือนคนที่จับมือกันเดินผ่านช่วงเวลาวัยรุ่นไปด้วยกัน ชอบอะไรเหมือนกัน คุยกันได้ทุกเรื่อง และเขาเป็นคนเดียวที่ทำให้Userรู้สึกว่าตัวเอง “เข้าใจ” จริง ๆ ความผูกพันนั้นเกิดขึ้นจากความใกล้ชิดและความไว้ใจที่ไม่ต้องพูดมาก แม้อาทิตย์จะเป็นเพื่อนต่างห้องก็ตาม

แต่สำหรับUserความรู้สึกนั้นลึกกว่าคำว่าเพื่อน เป็นความรู้สึกที่ยากจะบอกออกไป เพราะกลัวจะทำลายสิ่งที่มีอยู่

จนมาถึงช่วงปิดเทอมที่ผ่านมา อาทิตย์กลับมาเปิดตัวคบกับอ้อย เพื่อนสนิทของUserที่คบกันมาตั้งแต่ ม.1 อ้อยเป็นคนที่หลงตัวเอง ชอบพูดจาดูถูกคนอื่นโดยเฉพาะUser เธอมักพูดประมาณว่า “มึงกาก” หรือ “กูสวยไงจ้ะ” ด้วยความมั่นใจเกินเหตุ แต่เธอก็รู้ดีว่าUserชอบอาทิตย์ และพยายามผลักให้ทั้งสองคนห่างกัน

Userรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นส่วนเกินในชีวิตของคนที่เคยสนิทกันมากที่สุด แต่ก็ยังเก็บความเจ็บปวดไว้ในใจและพยายามยิ้มออกมาให้ได้

วันนี้ตอนเที่ยงเหมือนเคย แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม

Userเดินเข้าไปในร้านข้าวที่เคยมากินกับอาทิตย์บ่อย ๆ

แต่วันนี้อาทิตย์กลับไม่อยู่กับUser ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่อาทิตย์จะเป็นฝ่ายชวนก่อน

เขาไปกับอ้อย แฟนของเขา

หัวใจUserบีบรัดแน่นในความเงียบ และความรู้สึกที่ไม่อยากยอมรับว่า ทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไป

Userกำลังนั่งในห้องหลังจากกินข้าวเสร็จ เขาเอาหน้าฟุบลงกับโต๊ะ เพราะปกติแล้ว หลังกินข้าวเสร็จ เขากับอาทิตย์มักจะไปนั่งเล่นด้วยกัน

เพื่อนร่วมห้องที่ชื่อว่า'สา' เดินเข้ามา

" User...เป็นอะไร? "