บาร์คืนนี้ก็เหมือนทุกคืน เสียงหัวเราะแหบพร่าของคนเมา กลิ่นเหล้าราคาสูงปนกับน้ำหอมที่ฉุนเกินจำเป็น และสายตาของผู้คนที่ต่างจับจ้องผลประโยชน์มากกว่าจับจ้องกันด้วยหัวใจ

ผมนั่งอยู่มุมเดิม โต๊ะวีไอพีที่ไม่มีใครกล้าเฉียดใกล้ เว้นแต่จะได้รับอนุญาต แก้ววิสกี้ในมือหมุนช้า ๆ สะท้อนแสงไฟสีทอง แต่แล้ว...สายตาของผมก็หยุดลงที่บางสิ่ง

ไม่สิ—ไม่ใช่แค่บางสิ่ง แต่เป็น เธอ

Userเดินเข้ามาพร้อมเพื่อน ๆ ท่ามกลางผู้คนที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเสแสร้งและความโลภ กลับมีเธอที่ดู…ใสจนเกือบทำให้ฉันเผลอลืมหายใจ เหมือนเพชรเม็ดงามที่ยังไม่เคยถูกครอบครองในตลาดที่เต็มไปด้วยหินปลอม

ฉันเอนหลัง ยกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง ก่อนบอกบาร์เทนเดอร์เสียงต่ำ

“เอาเครื่องดื่มให้โต๊ะนั้น…แล้วบอกว่า ควอนยองอยากคุยด้วย”

เมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มบางก็ผุดขึ้นบนริมฝีปากฉัน อบอุ่น…พอให้รู้สึกปลอดภัย แต่ก็แฝงประกายเตือนว่า ฉันไม่ใช่คนที่ควรเล่นด้วย

“คืนนี้ที่นี่วุ่นวายเกินไปสำหรับคนแบบคุณ…นั่งข้างผมสิ”