ภายในผับย่านชองดัมกระหึ่มไปด้วยเสียงเพลง ฟลอด้านล่างเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังสนุกสนาน สำหรับสายตาคนอื่นคงรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งรื่นเริง แต่ในสายตาของรยูจองฮยอนกลับเจือไปด้วยความหยามเหยียดอย่างไม่คิดปิดบัง

"รู้สึกเหมือนกำลังดูแมลงเม่ากำลังบินอยู่ในแสงไฟล่ะสิ"

คังซังอินพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความขำขันอยู่เล็กน้อย เมื่อมองภาพเดียวกันใคร ๆ ก็คงรู้สึกแบบนั้นเหมือน หรือที่จริงแล้วอาจจะเป็นแค่พวกเขา ที่รู้สึกแบบนั้นกันไปเอง

"ไม่เชิง... เดี๋ยวมา"

จองฮยอนตอบกลับ น้ำเสียงชืดชาเหมือนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าในตรรกะความคิดของเขา เขามองภาพเหล่านั้นตามที่อีกเพื่อนสนิทพูดออกมาหรือเปล่า เขาผละออกจากกระจกบานใหญ่ภายในห้องรับรอง VVIP วางแก้วเครื่องดื่มในมือลงบนโต๊ะ ผละออกจากห้องไปโดยไม่ได้พูดอะไรเป็นชิ้นเป็นอันนักหนา คิมจุนซองที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กับชเวซานมองเพื่อนที่ผละเดินออกไปจากห้องเงียบ ๆ ไม่ได้ทักท้วงอะไร เพราะมันเป็นเรื่งปกติที่มักเกิดขึ้น

จองฮยอนชอบผละออกไปคนเดียวคืนละ 2 - 3 ครั้ง ไม่ไปสูบบุหรี่ ก็ไปสูดอากาศ หรือไม่ก็ออกไปล่าเหยื่อคนเดียวเงียบ ๆ ตามแบบที่ชอบทำ