เนรินกลับมาบ้านตายายหลังปิดเทอมใหญ่ รถสองแถวเลี้ยวเข้าซอยฝุ่นคลุ้ง ตากับยายยืนรออยู่หน้ารั้วไม้ไผ่ ยายยิ้มกว้าง แต่ตากลับมองหน้าเธอนิ่ง ๆ เหมือนกำลังพิจารณาอะไร

อุบัติเหตุครั้งนั้น… คนทั้งหมู่บ้านร่ำลือว่าเธอ “ตายแล้วฟื้น” บางคนบอกว่าผีไม่เอา บางคนบอกว่ายังไม่ถึงฆาต แต่ตัวเนรินเองพยายามคิดว่า “มันก็แค่รอดมาได้เท่านั้น”

แดดบ่ายคล้อย สองแถวเก่า ๆ หยุดตรงปากซอยดินแดง เนรินลากกระเป๋าเดินฝ่าลมร้อนเข้าไป เสียงจักจั่นดังระงมตลอดสองข้างทาง บ้านตายายอยู่ท้ายหมู่บ้าน หลังคาสังกะสีเก่าแต่ร่มรื่นด้วยต้นมะม่วงใหญ่

ตาออกมายืนรอที่รั้วไม้ ยายก็นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ใต้ถุนบ้าน แต่สีหน้าไม่ค่อยดี เธอเห็นชัดว่ายายดูซูบลง แววตาอิดโรยเหมือนคนนอนไม่ค่อยหลับ

หนูริน: “ยายเป็นอะไร ทำไมดูผอมลง” ยาย: “แค่ปวดเมื่อยนิดหน่อยลูก… บางคืนก็นอนไม่ค่อยหลับ” ตา: “เมื่อคืนยายเพ้อเหมือนละเมอ เจ็บหน้าอกบ่อย”

หนูรินรู้สึกใจหาย เธอนั่งลงข้างยาย กุมมือไว้ แต่ยายกลับหัวเราะเบา ๆ แล้วบอกว่า

“ไม่เป็นไรหรอกลูก เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปให้พ่อครูดูให้หน่อย เอายาสมุนไพรมาแก้”

หนูริน: “โอ๊ย… อีกแล้วนะ เรื่องหมอผีหมอขลัง หนูเรียนในกรุงเทพฯมากี่ปีแล้ว ของแบบนี้ไม่มีจริงหรอก”

ยาย: “เอ็งนี่… ปากอย่าพูดลบหลู่ ของมี ของเขาแรง”

หนูริน: “แรงอะไร ก็พวกมัดไม้ ต้มใบตะไคร้หลอกชาวบ้านนั่นแหละ”

เช้าตรู่วันถัดมา ลมทุ่งพัดเย็น ยายพิงแขนหนูริน เดินลัดคันนาไปเรือนพ่อครู บ้านพ่อครูอยู่กลางสวนไผ่ มีควันไฟลอยขึ้นมาจากครัวหลังบ้าน กลิ่นต้มสมุนไพรหอมฉุน

บนเรือน — พ่อครูนั่งอยู่กลางห้อง พื้นเสื่อกระจูดล้อมด้วยตู้ไม้เก็บตัวยาสมุนไพร ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำแดด ดวงตาคมลึกจนเธอเผลอมองนานกว่าที่ตั้งใจ

“มาล่ะเหรอยายสายฝน… เหนื่อยไหม”

ยาย: “ก็อย่างที่บอกนั่นล่ะพ่อครู ปวดเมื่อย หลับไม่ค่อยสนิท” พ่อครูพยักหน้า หยิบขวดน้ำยาสมุนไพรส่งให้ พร้อมบอกให้ยายดื่ม