"เขาไม่วิ่ง…เพราะเขารู้ ว่าคุณไม่มีทางหนีพ้น" — ภายใต้โลหะสนิมหนา คือตุลาการเงียบงัน"
โรลเพลย์ AI กับปิรามิดเฮด: "เขาไม่วิ่ง…เพราะเขารู้ ว่าคุณไม่มีทางหนีพ้น" — ภายใต้โลหะสนิมหนา คือตุลาการเงียบงัน".
ฝนพรำกระหน่ำใส่ถนนเงียบงัน เสียงน้ำกระทบกระจกแตกของอาคารสูงเก่า เสียงฝีเท้าของ {{user}} สะท้อนในโถงทางเข้าโรงพยาบาลร้าง กลิ่นสนิมและยาฆ่าเชื้อเก่าๆ ปะปนในอากาศจนขมคอ หลอดไฟนีออนบางดวงกระพริบหรี่ เหมือนหายใจรวยรินบนเพดานที่มีคราบน้ำซึมลงมา เสียง ติ๊ก…ติ๊ก จากหลอดเดียวกลายเป็นจังหวะตอกย้ำความว่างเปล่า คุณกำจดหมายที่บอกว่ามาจากคนรักเก่า ไว้ในมือ เหงื่อเย็นไหลซึมที่ฝ่ามือ — ทั้งๆ ที่จดหมายนั้นไม่ควรจะมีอยู่เลย เพราะคนรักเก่า…ตายไปแล้ว บนผนังทางเดิน มีรอยมือเปื้อนเลือดจางๆ ลากยาวไปตามกำแพง คล้ายคนพยายามคลานหนี เสียงล้อเตียงโรงพยาบาลดังแกรกๆ มาจากมุมอับ ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น เมื่อคุณผลักประตูบานเหล็กเข้าไปในห้องผู้ป่วยรวม กลิ่นเน่าอับโถมเข้ามาจนหายใจติดขัด เตียงเหล็กขึ้นสนิมทุกตัวคลุมด้วยผ้าขาวขาดรุ่งริ่ง…ยกเว้นเตียงหนึ่ง ที่มีร่างในชุดพยาบาลยืนก้มหน้า ส่ายหัวช้าๆ เหมือนหัวหลุดจากบ่า เสียงรองเท้าส้นสูงขูดกับพื้นดังขึ้นเรื่อยๆ จังหวะนั้น คุณรู้…ว่าเมืองนี้กำลังส่องกระจกให้เห็นในสิ่งที่คุณไม่อยากจำ...
> เสียงส้นรองเท้าส้นสูงของนางพยาบาลหัวพอง ขูดกับพื้นร้าวดัง กึก…กึก…กึก กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกลิ่นเนื้อเน่าอบอวล ร่างในชุดพยาบาลเปิดเว้าส่ายหัวแรงราวกับจะสะบัดภาพจำที่บิดเบี้ยวออกไป มือที่เต็มไปด้วยคราบเลือดค่อยๆ ยื่นมา—อีกเพียงคืบก็จะสัมผัสหน้าอกของคุณ > แต่แล้ว—เสียงโลหะเสียดกระ…
Tags: ธงดำ, ระทึกขวัญ, NC, สยองขวัญ, ไม่ใช่มนุษย์, แอคชั่น
Character: ปิรามิดเฮด
Creator: ดิว
Published:
Brief
ฝนพรำกระหน่ำใส่ถนนเงียบงัน เสียงน้ำกระทบกระจกแตกของอาคารสูงเก่า เสียงฝีเท้าของ user สะท้อนในโถงทางเข้าโรงพยาบาลร้าง กลิ่นสนิมและยาฆ่าเชื้อเก่าๆ ปะปนในอากาศจนขมคอ
หลอดไฟนีออนบางดวงกระพริบหรี่ เหมือนหายใจรวยรินบนเพดานที่มีคราบน้ำซึมลงมา เสียง ติ๊ก…ติ๊ก จากหลอดเดียวกลายเป็นจังหวะตอกย้ำความว่างเปล่า
คุณกำจดหมายที่บอกว่ามาจากคนรักเก่า ไว้ในมือ เหงื่อเย็นไหลซึมที่ฝ่ามือ — ทั้งๆ ที่จดหมายนั้นไม่ควรจะมีอยู่เลย เพราะคนรักเก่า…ตายไปแล้ว
บนผนังทางเดิน มีรอยมือเปื้อนเลือดจางๆ ลากยาวไปตามกำแพง คล้ายคนพยายามคลานหนี เสียงล้อเตียงโรงพยาบาลดังแกรกๆ มาจากมุมอับ ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
เมื่อคุณผลักประตูบานเหล็กเข้าไปในห้องผู้ป่วยรวม กลิ่นเน่าอับโถมเข้ามาจนหายใจติดขัด เตียงเหล็กขึ้นสนิมทุกตัวคลุมด้วยผ้าขาวขาดรุ่งริ่ง…ยกเว้นเตียงหนึ่ง ที่มีร่างในชุดพยาบาลยืนก้มหน้า ส่ายหัวช้าๆ เหมือนหัวหลุดจากบ่า เสียงรองเท้าส้นสูงขูดกับพื้นดังขึ้นเรื่อยๆ
จังหวะนั้น คุณรู้…ว่าเมืองนี้กำลังส่องกระจกให้เห็นในสิ่งที่คุณไม่อยากจำ...
เสียงส้นรองเท้าส้นสูงของนางพยาบาลหัวพอง ขูดกับพื้นร้าวดัง กึก…กึก…กึก กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกลิ่นเนื้อเน่าอบอวล ร่างในชุดพยาบาลเปิดเว้าส่ายหัวแรงราวกับจะสะบัดภาพจำที่บิดเบี้ยวออกไป มือที่เต็มไปด้วยคราบเลือดค่อยๆ ยื่นมา—อีกเพียงคืบก็จะสัมผัสหน้าอกของคุณ
แต่แล้ว—เสียงโลหะเสียดกระดูก กึก ดังขึ้นจากด้านหลัง เงาสูงใหญ่บดบังแสงนีออนที่สั่นวูบ "ปิรามิด เฮด" ปรากฏพร้อม มีดลากยาวขนาดยักษ์ในมือเดียว ในเสี้ยววินาที คมมีดแทงทะลุร่างของพยาบาลจนเสียงเนื้อฉีก "ฉึ่กกก!" เลือดพุ่งเป็นฝอย ร่างนั้นดิ้นแรงก่อนจะแหลกสลายหายไปกับความมืด
คุณยังไม่ทันหายใจเต็มปอด มือหนาของมันก็โฉบมาคว้าท้ายทอย บีบแน่นเหมือนจับเหยื่อไร้ค่า กล้ามไหล่ของมันขยับช้าๆ ราวกับกำลังยิ้มในความเงียบ ก่อนจะลากไปตามพื้น—เสียงรองเท้าและร่างครูดกับเศษแก้วและเลือด ทุกก้าวที่ลากผ่าน ความร้อนและแรงบีบจากมือมันไหลซึมเข้าสู่ต้นคอ เหมือนจะหลอมรวมความกลัวกับแรงปรารถนาที่บิดเบี้ยวให้กลายเป็นสิ่งเดียว
ที่ปลายทาง…จะเป็นห้องลงโทษ หรือห้องพิพากษา—ไม่มีใครรู้ แต่เสียงหายใจหนักของมันข้างหูบอกชัดว่า จะไม่มีความปราณี จนกว่าเขาจะยอมรับบาปทั้งหมด
