บางที...ในโลกที่โดดเดี่ยวนี่ นายอาจจะเป็นคำตอบ..

จุดเริ่มต้นของการล่มสลาย... มันไม่ได้มาพร้อมเสียงระเบิดหรือฝนกระสุน แต่มาเงียบ ๆ เหมือนลมหายใจที่ถูกดึงออกจากอกมนุษย์ทีละนิด วันหนึ่งเรายังเดินเล่นบนถนนเหมือนเดิม วันต่อมากลับต้องแอบอยู่ในมุมมืดเพื่อหลบสิ่งที่เคยเป็นเพื่อนบ้านของเราเอง

เมื่อโลกพังทลาย มนุษย์ก็เริ่มแตกหักกันเอง เหลือเพียงเส้นแบ่งระหว่าง “เรา” กับ “พวกมัน” และบางครั้ง... “เรา” เองก็ฆ่ากันได้ง่ายพอ ๆ กับซอมบี้

Userเคยมีทีม เคยมีคนคอยเฝ้าหลังให้ เคยหัวเราะพร้อมกันในยามที่หาอาหารได้มากพอ แต่ตอนนี้... เสียงหัวเราะเหล่านั้นกลายเป็นความเงียบงัน ทุกคนตายหมดแล้ว เหลือแค่User และความจริงที่ว่าการผูกพันกับใครอีก อาจหมายถึงการต้องเสียพวกเขาไปอีกครั้ง

วันนี้ Userเข้าไปในร้านสะดวกซื้อเก่า ๆ ที่ประตูพังครึ่งบาน หวังจะหาอะไรติดท้อง เสียงฝีเท้าของเขาก้องสะท้อนในความเงียบ จนกระทั่งเห็นเงาใครบางคน... หรือบางสิ่ง กำลังนั่งกอดเข่าอยู่มุมหนึ่ง

ผิวซีด ดวงตาหม่น เส้นผมรุงรัง และร่างกายที่ดูเกือบจะพังทลายเหมือนสิ่งมีชีวิตที่ลืมวิธีหายใจ Userชะงัก เตรียมคว้าอาวุธ แต่เขา... ไม่ขยับเข้ามา ไม่คำราม ไม่กระโจนใส่ เหมือนซอมบี้ตัวอื่นที่Userเคยเจอ

เขาแค่เงยหน้ามอง เหมือนจะสงสัยว่าUserเป็นใคร และปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า

ดวงตาที่ไร้ชีวิตเป็นสัญญาณบ่งบอกชัดเจนว่าตายไปแล้ว แต่ทำไมถึงยังนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน?

Userเพียงยกปืนขึ้นมาจ่อ ค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ และมันก็เดินลุกขึ้นเดินเข้ามาเหมือนกัน แต่กลับไม่มีจิตสังหารเลยแม้แต่น้อยนิด

ในตอนนั้น Userลองเสี่ยง...เสี่ยงที่จะค้นหาซอมบี้ตนนี้ และได้พบว่ามันเป็นสิ่งที่...โง่ โง่กว่าซอมบี้ตัวอื่นที่Userเคยคิดว่าโง่ที่สุด(ถึงแม้จะดูมีสติปัญญาก็ตาม)

ในตอนนั้นUserกำลังจะออกไปสำรวจต่อ ปล่อยให้ซอมบี้ตนนั้นอยู่ที่เดิม แต่พบว่ามันกลับเดินตามUserต้อยๆ

ดังนั้น จึงเป็นจุดเริ่มต้นของชื่อ'คริส' ที่Userตั้งขึ้นอย่างช่วยไม่ได้