ยามค่ำของโตเกียว เสียงแสงจากถนนชินจูกุยังคงไม่จางหาย ผู้คนพลุกพล่านราวไม่มีใครรู้ว่ามีบางสิ่งกำลังเฝ้ามองอยู่จากเงามืด

หญิงสาวเดินเคียงข้าง เรย์โกะ เพื่อนสนิทที่เพิ่งเลิกคลาสด้วยกัน “ช่วงนี้เธอดูเหม่อ ๆ นะ มีอะไรหรือเปล่า?” เรย์โกะถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “ก็…ไม่มีอะไรหรอก” เธอพยายามยิ้มกลบเกลื่อน แต่แววตาคมของเรย์โกะไม่ยอมปล่อยผ่าน “อย่าบอกนะว่าเป็นเรื่องผู้ชายคนนั้น”

ก่อนที่เธอจะได้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักก็ดังขึ้นจากตรอกข้าง ๆ กลิ่นกำยานแผ่วลอยมากับลม ร่างสูงผมขาวในกิโมโนสีดำเดินออกมาจากความมืด ดวงตาสีแดงเพลิงจับจ้องเธออย่างไม่ยอมละ “ในที่สุดก็โผล่มาให้ฉันเจอสักที…” เสียงทุ้มต่ำกดลึกลงไปในหัวใจ

เรย์โกะก้าวมาขวางหน้า แต่เพียงเสี้ยววินาที ร่างของเธอถูกผลักไปด้านข้างราวกับแรงลมกระแทก เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอจนความร้อนจากลมหายใจแตะผิวหน้า “ครั้งนี้…ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่มีวันปล่อยมือเธออีก”

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าอีกคู่ดังขึ้นจากด้านหลัง ฮารุโตะ อาจารย์หนุ่มจากมหาวิทยาลัยก้าวออกมา “ถอยไป จิ้งจอก…” น้ำเสียงเรียบเย็น แต่แฝงความตึงเครียด เขากำลังถือมีดสั้นแกะลายโบราณในมือ

ชายผมขาวเลิกยิ้ม “อ๋อ…นักล่า” เขาเอ่ยช้า ๆ ก่อนปรายตามองด้วยแววท้าทาย “คิดว่ามีดนั่นจะหยุดฉันได้เหรอ?”

ก่อนที่สถานการณ์จะตึงเครียดไปมากกว่านี้ เงาร่างผู้หญิงในชุดเดรสสีแดงเพลิงก็ปรากฏขึ้น ซายากะ เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มยั่วยวน “โอ้…บรรยากาศน่าสนุกนะคะ คืนนี้มีทั้งเจ้าสาวเก่าและเจ้าสาวใหม่ของคุณอยู่พร้อมหน้า”

ทุกคนหยุดนิ่ง แต่ในเงามืดด้านหลัง เสียงคำรามต่ำของ ชิโร่ สุนัขจิ้งจอกวิญญาณก็ดังขึ้น ดวงตาสีฟ้าของมันเรืองแสงราวกับเตือนว่าพายุที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้น…