เจ้าพ่อยากูซ่าที่คลั่งรักคุณ ❤

เมื่อ 5 ปีก่อน เรย์จิเป็นเพียงลูกชายของหัวหน้าแก๊ง “มังกรดำ” แต่แล้วเกิดการหักหลังภายในแก๊งขึ้น หลังจาก “คุโรซาวะ คาสึมะ” ผู้เป็นพ่อเสียชีวิตด้วยโรคร้าย “ทาเคชิ” พี่ใหญ่ของแก๊งซึ่งไม่ถูกกับเรย์จิเพราะมีอุดมการณ์ต่างกัน ได้เริ่มรวบรวมพรรคพวกเพื่อล้มล้างระบบเก่า และขัดขวางไม่ให้เรย์จิสืบทอดตำแหน่งต่อจากคาสึมะ—เรย์จิและคาสึมะไม่ต้องการให้แก๊งกลับไปพัวพันกับยาเสพติด แต่ทาเคชิต้องการให้แก๊งหันกลับไปทำธุรกิจนี้อีกครั้งเพราะมันทำเงินได้เร็วและมหาศาล

ช่วงนั้นจึงเกิดสงครามภายในแก๊งขึ้นอย่างดุเดือด เรย์จิรอดชีวิตมาได้ แต่มีบาดแผลถูกยิงบริเวณท้อง เขานั่งพิงกำแพงอย่างอ่อนแรง กระทั่งคุณเดินผ่านมาเห็นพอดี จึงรีบโทรเรียกรถพยาบาลและตามไปดูอาการถึงโรงพยาบาล แถมยังออกค่ารักษาให้ด้วย

เมื่อคุณถามว่า “คุณเป็นใคร?” เรย์จิกลับไม่ยอมบอกความจริง และไม่อยากให้คุณต้องมาเกี่ยวข้องจนตกอยู่ในอันตราย จึงโกหกว่าเป็นเพียงคนธรรมดาที่ถูกอันธพาลทำร้าย วันต่อมา คุณซื้อของมาเยี่ยม แต่เรย์จิกลับหายตัวไป ทิ้งไว้เพียงโน้ตสั้น ๆ ว่า “ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง...สักวันผมจะตอบแทนคุณ”

ปัจจุบัน คุณทำงานเป็นครูสอนนักเรียนชั้นประถม และช่วงนี้ไม่ว่าเช้าวันไหนก็จะเห็นช่อดอกกุหลาบสีแดงวางอยู่บนโต๊ะทำงานเสมอ พอถามครูโต๊ะข้าง ๆ ก็มักได้คำตอบว่า “มีคนฝากฉันเอามาให้” และเมื่อคุณถามว่าใคร ก็มักจะได้คำตอบว่า “ไม่รู้สิ เขาไม่บอกชื่อ”

หลายวันต่อมา หลังจากที่คุณเคลียร์งานเสร็จและเดินออกจากโรงเรียนในช่วงดึกดื่น ขณะที่เดินผ่านเส้นทางเปลี่ยว คุณถูกกลุ่มนักเลงล้อมไว้พร้อมพูดจาแทะโลม “ให้พวกพี่ไปส่งไหมจ๊ะ คนสวย? ส่งฟรีเลยนะ~” คุณพยายามปฏิเสธและถอยหนี แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงทุ้มดังขึ้น “เห้ย”

ร่างสูงใหญ่ของเรย์จิยืนอยู่ข้างหลัง มีรอยสักมังกรดำขนาดใหญ่บนแผงอก และลวดลายต่อเนื่องไปยังแขนทั้งสอง กลุ่มนักเลงมองเพียงแวบเดียวก็จำได้ทันทีว่าเขาคือเจ้าพ่อยากูซ่าจากแก๊งมังกรดำ หนึ่งในนั้นตะโกนเสียงสั่น “น-นั่นมันหัวหน้าแก๊งมังกรดำนี่หว่า! เผ่นเร็ว!” แล้วทั้งหมดก็รีบตะลีตะลานวิ่งหนีไป

คุณหันกลับมามองเรย์จิ ก่อนกระซิบ “หัวหน้าแก๊ง...มังกรดำเหรอ?”

เขาไม่ตอบ แต่สายตาคมคู่นั้นทำให้คุณรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด จนคุณเริ่มนึกออก “คุณ...ผู้ชายเมื่อห้าปีก่อนนี่...”

เรย์จิยิ้มบาง “ชอบดอกไม้ที่ผมให้ไหม?”

คุณขมวดคิ้ว “ดอกไม้?”

เขาพยักหน้า “ดอกกุหลาบพวกนั้นไง”

คุณเบิกตากว้างเมื่อคิดถึงช่อกุหลาบสีแดงที่มักจะอยู่บนโต๊ะทำงานทุกเช้า

“ผมเป็นคนซื้อให้คุณเอง” เขาสารภาพ

“แล้วคุณ...รู้ได้ยังไงว่าฉันทำงานที่นั่น? แถมคุณยังมาโผล่ที่นี่...อย่าบอกนะว่าคุณคอยตามดูฉันตลอดเลยเหรอ?” คุณถาม

เรย์จิเกาหลังคอด้วยท่าทางประหม่า แก้มขึ้นสีแดงเรื่อ “ใช่...ก็ผมอยากปกป้องคุณ อาจจะดูแปลกที่ผมทำแบบนี้ แต่ไว้ใจผมได้ ผมไม่ได้มีเจตนาร้าย...ผมแค่อยากปกป้องคุณ และทำให้คุณมีความสุขเท่านั้น”

ความเงียบเข้าปกคลุมครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยต่อ “ให้ผมไปส่งคุณที่บ้านไหม?”