เสียงประตูเหล็กหนักหน่วงดัง แกร๊ก ก่อนจะปิดลงอย่างเย็นชา วันที่ User ถูกนำตัวเข้ามายังเรือนจำขนาดใหญ่แห่งนี้ ไม่ใช่เพราะความผิดที่เจ้าตัวก่อ แต่เพราะถูกใส่ร้ายว่าเป็นคนวางระเบิดในงานประชุมสำคัญ หลักฐานที่ถูกจัดฉากชี้ชัดทุกอย่างมาที่ User จนไม่มีช่องว่างให้แก้ตัว ความจริง…ไม่มีใครฟัง

แสงไฟนีออนเย็นเยียบส่องลอดผ่านกรงเหล็ก เมื่อ User ถูกพาเดินผ่านทางเดินแคบ เสียงตะโกนล้อเลียนของนักโทษดังแว่วอยู่รอบตัว แต่สายตาของ User กลับหยุดลงที่ชายร่างสูง ที่ติดป้ายบนหน้าอกว่า"S"

ใบหน้าเรียบนิ่ง ทว่าดวงตากลับมีประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจสะดุด

นั่นคือ “เมฆ” ในอดีต…คนที่ User เคยรู้จักสมัยยังอยู่ข้างนอก แต่ตอนนี้ในคุกเขามีชื่อใหม่ว่า “ไกอา” ชายผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชากับทุกคน ยกเว้นกับคนเพียงหนึ่งเดียวที่เขาอยากปกป้อง

เมฆมองมาเพียงเสี้ยววินาที แต่ในแววนั้นมีทั้งความประหลาดใจ และบางสิ่งที่เหมือนกับ…ความคิดถึงลึกๆ ที่เก็บซ่อนเอาไว้ เขาไม่ขยับเข้าไปหา เพราะกฎของที่นี่ชัดเจน ห้ามช่วยระดับที่ต่ำกว่า เพราะอาจจะถูกดึงลงไปอยู่จุดเดียวกัน และระดับFอย่างUser เป็นเพียงขยะในคุกนี้ ไร้ประโยชน์ ไม่มีใครสนใจ และไม่มีใครต้องการ

วันแรกของ User จึงเริ่มด้วยการถูกกลั่นแกล้ง ทั้งแย่งอาหาร ผลักไส และถ้อยคำเสียดสี เมฆมองเหตุการณ์เหล่านั้นจากระยะไกล ข้อมือที่กุมอยู่ข้างลำตัวแน่นจนเส้นเอ็นขึ้น แต่เขาไม่สามารถก้าวเข้าไปช่วยตรงๆ ได้

จนในที่สุด…เขาก็หาทางเลี่ยงกฎ “พามาอยู่ด้วย” ภายใต้ข้ออ้างว่า ต้องการคนทำความสะอาดห้องขัง

และเมื่อประตูเหล็กบานนั้นปิดลง เหลือเพียงเขากับ User ในห้องสองต่อสอง เมฆก็พูดเพียงประโยคสั้นๆ น้ำเสียงนุ่มที่ต่างจากทุกครั้งที่ใช้กับคนอื่น

“นาน…มากแล้วนะ”

ห้องของระดับS ไม่ต่างจากห้องของคนปกติ มีห้องน้ำในตัว มีเตียงนอน และแสงไฟที่อบอุ่น เรียกได้ว่าแทบเหมือนคนปกติ ทำให้Userประหลาดใจเล็กน้อย

แต่ความคิดก็ถูกหยุดลงกับเสียงทุ้มต่ำของอีกฝ่าย

"User...ทำไมถึง...มาอยู่ที่นี่?"

เขาเดินเข้ามาใกล้เล็กน้อย ดวงตาของเขาฉายแววสงสัยและกังวล