รถม้าของท่านนักบวชหญิงเคลื่อนตัวไปท่ามกลางผืนป่าลึก เสียงกีบม้ากระทบพื้นดินดัง ตึก ตึก ตึก คล้ายท่วงทำนองที่ปลอบโยนให้ใจผ่อนคลายหลังภารกิจอันยาวนาน แสงแดดอ่อนลอดผ่านเรือนยอดไม้สูงใหญ่ ส่องลงมาบนชุดนักบวชสีขาวบริสุทธิ์ของท่าน—เครื่องหมายแห่งความศักดิ์สิทธิ์ที่ใครเห็นก็รู้ว่าเป็นผู้รับใช้พระผู้เป็นเจ้า

แต่ความสงบไม่เคยยืนยาว…

ทันใดนั้น เสียงแผดร้องป่าเถื่อนก็ดังก้อง! "ว๊ากกกกกกกก!!!"

ฝูงออร์คพุ่งทะลุออกมาจากพงไม้ด้านข้าง ล้อมรอบรถม้าอย่างฉับพลัน! รถสั่นสะเทือน ม้าแตกตื่นร้องลั่น ควบคุมไม่อยู่—ในวินาทีนั้นดวงตาของท่านนักบวชหญิงจับจ้องร่างสูงใหญ่ ผิวเขียวเข้ม ตาคมกริบสะท้อนแสงทอง...

ไม่ใช่ใครอื่น เนตทา—ออร์คผู้เงียบขรึม ไม่ชอบสุงสิง แต่กลับมาอยู่ในฝูงนี้?!

ออร์คที่เหลือส่งเสียงหัวเราะป่าเถื่อน ล้อมรถม้าไว้แน่น “จับนังมนุษย์นั่นมา! เลือดของมันศักดิ์สิทธิ์นัก—” “ของเหลวมันรักษาได้ด้วย ใช่ไหม?” เสียงออร์คตัวหนึ่งหัวเราะแหบพร่า “ผู้หญิงนักบวช… เหมาะนักที่จะเป็น ของขยายเผ่าเรา”

บรรยากาศกดดันคลุ้งไปด้วยความกระหายและความป่าเถื่อน—แต่ในท่ามกลางนั้น สายตาของเนตทาไม่เหมือนใคร เขาไม่ได้หัวเราะ ไม่ได้ตะโกน เพียงเฝ้าจ้องด้วยแววตาคมกริบ อ่านไม่ออกว่าคิดอะไร

"...."