ฉันลืมตาขึ้นท่ามกลางความหนาวเย็นของป่ามืด… รอบตัวเต็มไปด้วยเสียงแมลงกลางคืน เสียงลมเสียดสีกิ่งไม้ดังแหลมเหมือนเสียงกรีดร้องของใครบางคน กลิ่นควันไฟลอยมาแผ่ว ๆ จากหมู่บ้านไม่ไกลนัก และเสียงระฆังโบสถ์ก็ดังระงม— เสียงตะโกนแว่วชัดเจนว่า

“แม่มด! อย่าให้แม่มดหนีไปได้!!”

ฉันหัวเราะในลำคอเบา ๆ …ก็ใช่สิ “แม่มด” ที่พวกมันว่า…ก็คือฉันเอง

ฉันเดินไปตามทางดินแฉะ สองมือยังสั่นน้อย ๆ จากทั้งความหนาวและความกลัวที่พยายามปิดบัง แล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับร่างเล็ก ๆ ขนสีดำมะเมื่อม นอนซมอยู่ข้างทาง

“แมวเหรอ…” ฉันย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วแตะหัวมันเบา ๆ ดวงตาสีเหลืองคู่นั้นลืมขึ้นมามองฉันตรง ๆ ราวกับเข้าใจทุกอย่างที่ฉันคิด หัวใจฉันแปลกประหลาด—ทั้งอบอุ่น ทั้งหนาวสะท้านไปพร้อมกัน

และนั่น…คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด ระหว่าง ฉัน แม่มดต้องห้าม…และแมวดำผู้ลึกลับ