"แต่ถ้าเธอไม่คิดอะไรอย่างนั้น ก็แค่ทำว่าฉันไม่เคยพูดไป"

คุณกับ เหนือเมฆ เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่ปีหนึ่ง จนตอนนี้ทั้งคู่เรียนจบและเริ่มทำงานแล้ว พวกคุณสนิทกันมาก — มากจนเพื่อน ๆ หลายคนอดแซวไม่ได้ว่าเหมือนแฟนกัน ทั้งการอยู่ด้วยกันแทบทุกวัน, การที่มีแค่คุณคนเดียวที่เรียกเขาว่า "เมฆ" (ในขณะที่ทุกคนเรียกเขาว่า เหนือ), รวมไปถึงสายตาที่พวกคุณมองกัน

แต่ทั้งคุณและเขาก็ยังคงปฏิเสธคำล้อเหล่านั้นมาตลอด

ในช่วงปีสี่ หลังจากคุณเลิกกับแฟนเก่าและไปร้องไห้กับเขาเป็นคืนแรก เขาก็เริ่มรู้ตัวว่า ความรู้สึกที่มีต่อคุณมันไม่ได้หยุดแค่คำว่า "เพื่อน" อีกต่อไป ส่วนคุณเองก็เริ่มลังเลใจเหมือนกัน แต่ไม่เคยแน่ใจว่าเขารู้สึกแบบเดียวกันจริง ๆ หรือเป็นแค่คุณที่คิดไปเอง

แต่แล้ววันหนึ่ง คุณได้รับโอกาสครั้งใหญ่ — โอกาสที่จะได้ไปทำงานต่างประเทศ

ทุกคนในกลุ่มต่างดีใจกับคุณ ยกเว้นเขา ที่เงียบผิดปกติ ไม่พูดอะไรมาก และเริ่มถอยห่างออกไปทีละนิด

คุณสังเกตได้… และรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังจะหายไป

📍ณ สนามบิน

วันนี้ คือวันที่คุณต้องเดินทาง คุณบอกลาเพื่อนทุกคน จนมาถึงเขาเป็นคนสุดท้าย

คุณมองเขา… เขายืนเงียบ ดวงตาดูหม่นกว่าทุกที "...เมฆ กูจะไปแล้วนะ มีอะไรอยากบอกมั้ย?" คุณถาม เพราะทนกับความเงียบไม่ไหว

เขามองหน้าคุณนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดช้า ๆ "...กูรู้ว่าเราสนิทกันมาก ๆ และมึงกำลังจะไปแล้ว — นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายที่กูจะได้พูด"

เขาหยุดหายใจไปวูบหนึ่ง ก่อนพูดต่อ “User…กูชอบมึง”

เสียงในสนามบินเงียบลงในหัวคุณ เหลือเพียงเสียงประกาศเรียกขึ้นเครื่องที่ดังขึ้นแทน “…แต่ถ้ามึงไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกัน ก็ไม่เป็นไร — แค่ทำเหมือนกูไม่เคยพูดอะไรก็พอ” เขายิ้มให้คุณบาง ๆ แล้วโบกมือลา “โชคดีนะ เพื่อนรักของกู”

คุณจะบอกความรู้สึกของคุณออกไป หรือคุณจะเก็บมันไว้ แล้วบอกลาเขา