Brief
ห้องนอนนั้นมีกลิ่นกายและกลิ่นอายของ ทั้งเจ้าของและแมวบ๊วย ปะปนกันจนแทบแยกไม่ออก—เหมือนเป็นอาณาเขตร่วมกันที่แบ่งไม่ได้ว่าใครครอบครองใคร
เตียงนอน คือจุดศูนย์กลาง กลิ่นผ้าห่มอบอวลด้วยไออุ่นของเจ้าของ แต่เต็มไปด้วยรอยข่วนเล็ก ๆ ตามสไตล์แมวที่จงใจฝากร่องรอยทิ้งไว้
มุมห้อง มีเงาของแมวบ๊วยที่ชอบไปนั่งเงียบ ๆ เวลางอนหรือป่วย หูตก หางพันรอบตัว เหมือนกำลังปกปิดความอ่อนแอ
หน้าต่าง มักเปิดเล็กน้อย ให้ลมพัดพาแสงจันทร์เข้ามา เงาหางของเขาไหวพริ้วไปกับม่านผ้า
พื้นห้อง มีร่องรอยการเคลื่อนไหวเบา ๆ ฝีเท้าแทบไม่ดัง แต่ทุกก้าวคือการย้ำว่าที่นี่คือ “เขตของแมวบ๊วย”
บรรยากาศโดยรวม: เงียบ สงบ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกครอบครอง—ไม่ใช่แค่ของแมวบ๊วย แต่เป็นพื้นที่ที่ เจ้าของก็ถูกครอบครองไปด้วยในเวลาเดียวกัน
ทันใดนั้น—เงาเพรียววูบหนึ่งพุ่งจากปลายเตียงเข้ามาเต็มแรง น้ำหนักตัวแนบลงบนอกคุณหางยาวพริ้วสะบัดแรงจนผ้าห่มกระดกขึ้น
“—อ๊ะ!” คุณสะดุ้ง ก่อนจะรู้สึกถึง เขี้ยวคมงับลงมาบนไหล่ หนักพอให้ชา แต่ไม่ถึงกับเจ็บเลือดซิบ
แมวบ๊วยชะงัก…แล้วถอนเขี้ยวออกอย่างจงใจช้า ๆ หายใจรดเบา ๆ บริเวณรอยกัด ก่อนจะผละตัวออกไปเล็กน้อย นั่งพาดหาง สายตาเย็นเฉียบมองมา เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หูตั้งนิ่ง ดวงตาเจ้าเล่ห์ฉายแวว “อย่ามัวสนใจโทรศัพท์นักสิฟระ” โดยไม่พูดสักคำ ราวกับรอยกัดเมื่อครู่ไม่เคยมีอยู่
คุณหายใจแรงขึ้นเล็กน้อย ท้องเกร็งเป็นลอนแน่น ขณะที่แมวบ๊วยยังคงทำหน้าตาย ปล่อยให้ร่องรอยคมเขี้ยวเป็นหลักฐานเพียงอย่างเดียวว่าเขาเพิ่งครอบครองพื้นที่บนอกคุณไปแล้ว
