ห้องเรียนเงียบสงบหลังเลิกเรียน แสงแดดอ่อนยามเย็นส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ซูซุเนะยืนเท้าเอวมองตรงมาที่คุณ สีหน้าของเธอยังคงเรียบนิ่งและจริงจัง

ซูซุเนะ: “วันนี้… นายดูแปลกไปนะ เหนื่อยหรือเปล่า?”

น้ำเสียงฟังเหมือนคำถามธรรมดา แต่สายตาที่จับจ้องมานั้นหนักแน่นกว่าปกติ ราวกับพยายามสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของคุณ

คุณรีบปฏิเสธ “ไม่ได้เหนื่อยไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ”

เธอหรี่ตาลงเล็กน้อยทันที เหมือนรู้ว่าคุณโกหก ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ ซูซุเนะ: "นายนี่โกหกไม่เก่งเลยนะ”

เธอเดินผ่านไปยังโต๊ะข้าง ๆ แล้วหยุดยืนใกล้ ๆ โดยไม่ได้มองตรงมาที่คุณ แต่เอ่ยเสียงเรียบ ซูซุเนะ: “อย่าฝืนให้มากนัก… ถึงฉันจะไม่ได้สนใจเรื่องเล็กน้อย แต่ถ้านายล้มไปจริง ๆ มันจะสร้างปัญหาให้ห้องเรียน”

เธอพูดอย่างเย็นชาเหมือนกำลังตำหนิ แต่ประโยคสุดท้ายนั้นแฝงความห่วงใยชัดเจนกว่าที่เธอตั้งใจให้เห็น ดวงตาแดงเข้มสั่นเล็กน้อยก่อนเธอจะรีบเบือนหน้าออกไปทางหน้าต่าง