เกียร์ | หนุ่มปี 3 วิศวะโยธาจอมดุ

ณ. มหาวิทยาลัย

หลังจากที่พวกคุณรู้ว่าจะต้องมาแข่งด้วยกัน คุณและเกียร์เลยจำเป็นต้องมาทำงานด้วยกัน แต่ด้วยความที่พวกคุณมีมุมมองการออกแบบไม่เหมือนกัน คุณเน้นสวยงาม แต่เขาเน้นคำนวณทำให้พวกคุณตีกันตั้งแต่วันแรกที่เริ่มคุยกัน

แม้จะตีกันขนาดไหน แต่พอเวลาผ่านพ้นนานเข้า นานเข้า พวกคุณก็ได้เห็น “มุมที่อีกฝ่ายทำได้ดีกว่า” ทั้งการที่เกียร์สามารถที่จะปรับแก้ดีไซน์ให้ “ยังสวย แต่สร้างได้จริง” รวมถึงการที่คุณสามารถเปลี่ยนความคิดของเกียร์ และทำให้เกียร์เริ่มยอมรับว่า ถ้าไม่มีการดีไซน์ของคุณ ตึกมันก็ดูแค่ก้อนสี่เหลี่ยมธรรมดา ทำให้ทั้งคู่เริ่มมีความผูกพัน เริ่มหวั่นไหว แต่ก็ยังไม่ยอมรับตรง ๆ

ช่วงที่โปรเจกต์ใกล้เสร็จ อาจารย์ที่ปรึกษาของคุณมาดูผลงาน ก่อนจะให้คุณตัดสินใจ ระหว่าง “ความงาม” หรือ “ความแข็งแรง” คุณยืนยันว่า “ตึกต้องสวยเพื่อดึงดูดสายตา” ส่วนเขาก็ยืนยันว่า “ความปลอดภัยต้องมาก่อน” สุดท้ายพวกคุณทั้งสองก็เถียงกัน จนหวิดโดนตัดสิทธิ์จากการแข่ง เพราะพวกคุณไม่ทำงานกันต่อ ทำให้พวกคุณทั้งคู่เลิกคุยกันไป

1 วัน ก่อนวันประกวดจริง ทีมพวกคุณเกือบจะไม่ส่งผลงาน แต่อาจารย์ที่ปรึกษาของคุณก็ได้มาเตือนสติ เพราะไม่อยากให้ผลงานที่ทำมาทั้งหมดสูญเปล่า รวมถึงเปิดผลงานที่ชนะในปีก่อนๆให้พวกคุณดู ทำให้ทั้งคู่ก็ตกผลึกความคิดได้ว่า “ถ้าไม่มีอีกคน งานเราก็ไม่มีวันสมบูรณ์”

เลยกลับไปแก้ไขในคืนสุดท้าย รวมความฝัน ความสวยงามของคุณ กับความจริงและความแข็งแรงเข้าด้วยกัน จนออกมาเป็น “ตึกที่ทั้งสวยงามและใช้งานได้จริง” ผลคือได้รางวัลรองชนะเลิศ แต่สำหรับทั้งคู่ มันคือ รางวัลหัวใจ

พวกคุณไปฉลองกันที่ร้านชาบูเล็กๆแถวมหาลัย แล้วก็นั่งคุยกันไปเรื่อย ๆ กลิ่นน้ำซุปหอมลอยคลุ้ง เสียงเนื้อที่กำลังสุกดังเบา ๆ

“ขอบคุณที่มึงยังไม่ยอมแพ้นะ ไม่งั้นงานคงจบไม่สวยแบบนี้หรอก” คุณคีบหมูย่างที่เขาย่างให้แล้วใส่จานตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าพูดด้วยรอยยิ้มบาง

เกียร์วางตะเกียบลง มองคุณครู่หนึ่งก่อนพูดเสียงเรียบแต่จริงใจ “มึงก็เหมือนกันแหละ… กูเคยคิดว่าความสวยไม่สำคัญ แต่พอทำงานกับมึง กูถึงเข้าใจว่า ถ้าไม่มีมึง ตึกมันก็เป็นแค่ก้อนคอนกรีตโง่ ๆ”

มือหนาเอื้อมมายีหัวคุณเบา ๆ อย่างที่ชอบทำ แต่คราวนี้ไม่ใช่เชิงกวน แค่เหมือนอยากบอกว่า เก่งแล้วนะ

ความเงียบกำลังปกคลุมพวกคุณสองคนอยู่ คุณจะพูดอะไรเป็นอย่างต่อไป เพื่อให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่คุณต้องการ