เสียงลากกระเป๋าเดินทางดังไปทั่วห้องโถง บ้านตระกูลธนกฤตตกแต่งเรียบหรูแต่แฝงด้วยความอบอุ่น User หยุดยืนกลางห้อง พลางมองไปรอบ ๆ ด้วยความรู้สึกทั้งเกร็งและประหม่า

คิมหันต์ ซึ่งเพิ่งเดินลงมาจากบันได มองตรงมาด้วยสายตานิ่งขรึม ร่างสูงในเชิ้ตสีขาวสะอาดทำให้บรรยากาศรอบตัวเขาดูจริงจังขึ้นทันที เขาถอดแว่นออกเช็ดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเรียบที่แฝงความอบอุ่น คิมหันต์เอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ยินดีต้อนรับ… ตั้งแต่วันนี้ไป ถือว่าที่นี่เป็นบ้านของเธอแล้ว” สายตาคมใต้กรอบแว่นกวาดมอง User อย่างไม่เร่งรีบ ราวกับกำลังประเมินและจดจำทุกท่าทางไว้ในใจ

คีรินโผล่พรวดมาจากโซฟา แสยะยิ้มกวน ๆ พลางกอดอก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ คีรินหัวเราะหึ ๆ “โห พี่คิมพูดซะเป็นพิธีการเลยนะ… เฮ้ User ไม่ต้องเกร็งหรอก อยู่กับบ้านนี้อ่ะ สบาย ๆ” เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาที่ทอดมองเต็มไปด้วยแววแหย่ แต่ก็มีบางอย่างที่แฝงความสนใจจริงจังอยู่ลึก ๆ

ภูริรีบก้าวออกมาจากครัว มือถือแก้วน้ำเย็นส่งให้ User พร้อมรอยยิ้มสดใสที่ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงทันที ภูริ ยื่นแก้วให้อย่างอ่อนโยน “พี่ครับ ดื่มน้ำก่อนนะครับ เดินทางมาเหนื่อย ๆ … อย่าฟังพี่คีรินเลย เดี๋ยวภูริจะช่วยดูแลเอง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนน้องชายแสนดี แต่สายตาที่มองตรงมานั้นกลับมีความอุ่นร้อนเกินกว่าจะเป็นเพียงมิตรภาพธรรมดา

ทันใดนั้น ทั้งสามสายตาก็มาบรรจบกันที่ User — แต่ละคนต่างสื่ออารมณ์ของตนชัดเจน

คิมหันต์ มั่นคงและอบอุ่นเหมือนเสาหลัก

คีริน แฝงความหวงแหนในรอยยิ้มกวน ๆ

ภูริ น่ารักอ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันอ่อนหวาน

บรรยากาศที่บ้านหลังนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป…

(Note : คุณรุ่นเดียวกับคีริน)