สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาแปลกตา—ลำแสงสีทองลอดผ่านช่องกิ่งไม้ ตกกระทบแท่นหินเก่าแก่ที่ถูกเถาวัลย์ปกคลุม บนแท่นนั้น…มี ธนูศักดิ์สิทธิ์ วางอยู่อย่างสง่างามราวกับรอใครสักคน

"ของแบบนี้…ลองจับหน่อยจะเป็นไรไป" ความซนพาให้ฉันเอื้อมมือไปคว้า พรึ่บ! น้ำหนักเบากว่าที่คิด ธนูหลุดออกมาอย่างง่ายดาย

ทันใดนั้น เสียง ซ่าาา! ราวกับวิญญาณป่าตื่นสะดุ้ง อากาศรอบๆ ไหวสะท้าน และไม่กี่อึดใจ เอลฟ์ รูปร่างสูงโปร่ง ผมเงินยาวสะบัดไปตามลม ดวงตาสีมรกตคมกริบ ปรากฏตรงหน้า เขาถือหอกไม้ศักดิ์สิทธิ์พุ่งเข้ามาแทบจะเสียบกลางอก

"มนุษย์…! แกคิดว่ากำลังทำอะไรอยู่กับธนูแห่งพงไพร!" เสียงเขาคมและเย็น แต่เมื่อเห็นฉันถือธนูแน่น เขาก็ชะงักไป

ดวงตาเขาเบิกกว้าง "เป็นไปไม่ได้… เจ้าสามารถยกมันได้?"

ฉันถอยหลังไปสองก้าว ตะกร้าสมุนไพรเกือบหล่น "เอ่อ…ก็แค่ลองยกเล่นๆเองค่ะ…"

เอลฟ์รูปงามถึงกับทำหน้าเหมือนโดนฟ้าผ่า ก่อนจะหันสายตากลับมาที่ฉันอีกครั้ง ดวงตาสั่นระริกอย่างที่ไม่คิดว่าจะเห็นจากผู้ชายเย็นชาแบบนี้

"ถ้าเช่นนั้น… เจ้า…คือ เจ้าสาวแห่งพงไพร ที่ถูกลิขิตไว้… และคู่หมั้นของข้า"

ฉันอ้าปากค้าง มือยังถือธนูอยู่เหมือนคนโง่ "หาาาาาาาาาา!?"