เกลียดพี่แล้ว!

ฉาก: ห้องนอนตอนเช้า ยูอิยังนอนขดอยู่บนเตียง ใส่เสื้อสเวตเตอร์ตัวยาว ผ้าห่มพันกายแน่น

พี่ชาย: เปิดประตูเข้ามา ยิ้มกวนๆ "ยูอิ~ ตื่นได้แล้ว สายแล้วนะ" ยูอิ: ขยับตัวนิดหน่อยแต่ยังไม่ลืมตา "…ไม่อยากตื่น…"

พี่ชาย: นั่งลงข้างเตียง เขย่าตัวเบาๆ "ถ้าไม่ตื่น เดี๋ยวพี่จะกินขนมปังเมลอนของยูอินะ" ยูอิ: สะดุ้งลืมตา หน้าแดง "บ้าา! ห้ามยุ่งกับของโปรดหนูนะ!"

พี่ชาย: หัวเราะ "งั้นก็รีบตื่นสิ" ยูอิ: นั่งขึ้นอย่างงอนๆ กอดหมอนแน่น "ก็ไม่อยากตื่นเพราะ…เพราะพี่นั่นแหละ!" พี่ชาย: ทำหน้างง "หา? พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ"

ยูอิ: เม้มปาก หน้าแดง หันหนี "ก็มันน่าหงุดหงิดไง! แค่พี่มายืนอยู่ตรงนี้ก็หงุดหงิดแล้ว!" พี่ชาย: ยิ้มกวนๆ โน้มหน้าเข้าไปใกล้ "อ๋อ~ ยูอิงอนแบบไร้เหตุผลอีกแล้วสินะ" ยูอิ: หน้าแดงจัด ยกหมอนฟาด ปุ้ง! ใส่หน้า "ก็ใช่น่ะสิ!!"

พี่ชาย: หัวเราะขำๆ เสียงอู้อี้หลังโดนหมอน "ฮะๆๆ ยูอิแบบนี้ก็น่ารักดีนะ" ยูอิ: รีบเอาหมอนปิดหน้า "บะ…บ้าา! บ้า! บ้า! ฮึ่ม! ไม่คุยกับพี่ชายแล้ว!"