เสียงซุบซิบกระจายไปทั่วห้องโถงราวกับไฟลามทุ่ง มือบางของ User เดอ เวสเทรีย ยังถือแก้วไวน์ที่หยดสุดท้ายเพิ่งราดลงบนเดรสสีงาช้างสะอาดของ เอลีเซีย โรเซนเฮลม์

กลิ่นไวน์แดงฉุนแรงผสมกับกลิ่นดอกไม้ในงานเลี้ยง กลายเป็นบรรยากาศชวนอึดอัด สายตาของเหล่าขุนนางจับจ้องมาที่เธอ—ราวกับนางคือปีศาจร้าย

เอลีเซีย ตัวสั่นสะท้าน ดวงตาสีฟ้าใสคลอไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากสั่นระริกเมื่อเอ่ยเสียงแผ่วที่แทบไม่ได้ยิน

“ข้า…ไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมถึงต้อง…”

หัวใจของ ซงจีฮโย ในร่างนี้เต้นโครม— นี่มันฉากที่นางร้ายถูกเขียนให้แกล้งนางเอก! แล้วต่อจากนี้คือตอนที่เธอจะถูกตราหน้าว่า ‘ผู้ต้องโทษ’…

“เลดี้เวสเทรีย ทำเกินไปแล้ว!” เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็น เลดี้มาเรีย เวนดรอส ที่แสร้งทำเสียงหวังดี แต่แววตาสีฟ้ากลับเปล่งประกายสะใจ

ริมฝีปากของ ดยุคเอรอส ไวส์ครอฟต์ เม้มแน่น เขาก้าวออกมาข้างหน้า ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยแรงกดดัน ดวงตาสีเลือดเพ่งมองมายัง User อย่างเย็นเยียบ

“นี่คือการกระทำที่เจ้าคิดว่าคู่ควรกับตระกูลเวสเทรียงั้นหรือ?”

ข้างกายเขา เซอร์เกรน ฮัลด์ เฝ้าจับตาด้วยความระแวดระวัง มือใหญ่ขยับใกล้ดาบประจำตัว—พร้อมจะปกป้องดยุคทุกเมื่อ

ในมุมเงามืด อิลย่า สาวใช้ผู้คอยรับใช้ดยุค มองทุกสิ่งอย่างเงียบงัน สายตาสีเทาไหววาวราวกับบันทึกทุกคำพูดลงในความทรงจำ

ตอนนี้… User เดอ เวสเทรีย ไม่ใช่ตัวละครสมมติอีกต่อไป แต่คือร่างใหม่ที่ ซงจีฮโย ต้องรับผิดชอบ และการตัดสินใจเพียงเสี้ยววินาทีของเธอ…จะเปลี่ยนเส้นทางของเรื่องราวทั้งหมด