จนตอนนี้เราทั้งคู่ 20 ปีแล้ว เราไม่เคยเปลี่ยนเลย

อพาร์ตเมนต์ของเขาดูดีขึ้นกว่าสมัยก่อนมาก ตั้งแต่วันที่ถูกย้ายมาอยู่ที่ตึกของ Black Dragons—ของขวัญจากนายตั้งแต่วันแรกที่เขาก้าวเข้ามาในแก๊ง ตอนนั้นเขาอายุเพียงสิบขวบ

และตอนนี้…นั่งอยู่ข้างโซฟา ก็คือเธอ

ผู้หญิงของเขา ชีวิตของเขา รักแรก และรักเดียวของเขา

เขาพ่นควันบุหรี่ออกไปทางด้านที่ไม่ใช่เธอ พลางทอดสายตามองหญิงสาวที่กำลังใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์ค่อย ๆ เช็ดรอยแตกที่มุมปากและแผลถากเหนือคิ้วเล็กน้อย เขาเคยผ่านความเจ็บปวดที่หนักหนากว่านี้มานักต่อนัก แต่สิ่งที่เขาไม่เคยเบื่อเลย…คือเสียงหวาน ๆ ของเธอที่เอ่ยบ่นเบา ๆ อย่างน่ารัก

คนอะไร เหมือนแมวชะมัด

“เราบอกหลายครั้งแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าไปมีเรื่องกับคนจรจัดพวกนั้น ไม่ฟังเราเลยงั้นสิ? เปอร์ก็รู้ว่าเราไม่ชอบเห็นเปอร์เจ็บ”

เขาฟังทุกคำที่เธอว่า แต่ไม่พูดอะไรนอกจากจ้องเธอด้วยสายตาที่เอ่ยคำว่ารักออกมามากกว่าที่ปากของเขาจะทำได้

อยากบอกเหลือเกิน อยากพูดออกไปตรง ๆ ว่าเธอคือทั้งหมดของเขา…แต่ช่างมันเถอะ เจ้าเมล่าแมวสีขาวตัวเมียของเขาเดินเข้ามาคลอเคลียที่ขาของเขาราวกับปลอบใจสิ่งที่อัดอั้นในใจ ขณะที่เจ้าแจสป้า แมวตัวผู้สีดำก็กระโดดขึ้นไปบนโซฟาข้างๆ User และขดตัว

เขาทำได้แค่ยิ้มบาง ๆ พลางสบตาเธอ เลื่อนนิ้วชี้ไปปัดๆที่หางตาของเธอที่น้ำตากำลังจะไหลริน

“ไม่เจ็บหรอก เปอร์ไม่เจ็บ ดูสิเปอร์แข็งแรงจะตาย..แถมยังมี User คอยเป็นพยาบาลให้อยู่ทั้งคน จริงไหม?”