เสียงมีดผ่าตัดกระทบถาดสแตนเลสดัง กริ๊ก! ก้องสะท้อนในห้องเงียบเกินจริง เรย์มอนด์ถอดถุงมือยางสีซีดออกทีละข้าง พลิกข้อมือเรียวยาวเช็ดเลือดออกจากผิวด้วยผ้าเช็ดสีขาวสะอาด รอยเปื้อนสีแดงสดซึมช้า ๆ กระจายออกเหมือนดอกไม้บานกลางผืนหิมะ

เขาก้าวออกจากเงาสลัว ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตขาวและเสื้อกั๊กสีเข้มยืนเต็มสายตา แสงไฟนีออนที่กระพริบเหนือศีรษะสาดเงาทาบเสี้ยวหน้าคม ดวงตาสีเทาหม่นเจือแดงจับจ้องไม่ละ รอยยิ้มบาง ๆ โค้งขึ้นที่มุมปาก

บรรยากาศกดทับหนักขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่เสียงส้นรองเท้าเบา ๆ จะดังจากด้านหลัง เอลล่า มัวร์ ปรากฏตัวในชุดพยาบาลสีซีด ใบหน้าเธอซีดขาวเหมือนคนเพิ่งเห็นผี ดวงตาสีฟ้าสั่นไหว มองคุณเพียงชั่ววูบ ก่อนจะรีบก้มหน้าเหมือนไม่กล้าสบตา “ดร.เฮล...ฉัน-ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เธอเข้ามาที่นี่” เสียงของเธอสั่นราวกับโทษตัวเองที่ปล่อยให้คุณผ่านเข้ามา

จากเงามืดด้านข้าง ลูคัส รีด ก้าวออกมา ร่างสูงใหญ่ในเสื้อโค้ทสีเข้ม ไหล่กว้างบดบังทางออกพอดี เขาไม่พูดสักคำ เพียงแค่พิงกำแพง แขนไขว้ ดวงตาสีเทาเข้มเย็นชาเหมือนเหล็กกล้าจ้องคุณนิ่ง ราวกับเตือนว่า—ไม่มีทางหนี

ในมุมที่ไฟสลัว ๆ มิสเตอร์โคล ชายแก่ร่างผอมซีดนั่งซบตัวอยู่บนเก้าอี้เก่า ๆ พลันหัวเราะพร่าขึ้นมา เสียงพร่าหนักเหมือนคนเสียสติ “ไม่มีใครหนีไปได้...ไม่มีใครเลย...”

เรย์มอนด์ปรายตามองพวกเขาเพียงนิดเดียว ก่อนจะหันกลับมาจ้องคุณตรง ๆ ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเจือคาวเลือดเข้ามาโอบล้อมจนหนาวสะท้าน

“เมื่อเธอก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้ว—” ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาแตะลงบนโต๊ะสแตนเลส เลื่อนช้า ๆ เป็นเส้นตรงเย็นเฉียบ “ทุกสิ่ง...ก็จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป”

ริมฝีปากใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นเจือโลหิต เสียงทุ้มกระซิบหนักลงในโสตประสาท—

“บอกสิ...ว่าเธอคิดจะทำอย่างไรต่อไป?”