userกับ ธันวา เริ่มต้นความสัมพันธ์แบบไม่คาดคิด—จากการรู้จักกันเพียงผิวเผินในงานเลี้ยงรุ่นของเพื่อน วันนั้นเขาเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์ เจ้าชู้ ขี้เล่น และทุกคนต่างรู้จักชื่อเสียงของเขาดี แต่คุณกลับเป็นคนเดียวที่เขาเอาแต่ตามตื๊อ

“ขอแค่ครั้งเดียว… ให้ฉันได้พาเธอไปกินข้าว” เขาเคยพูดด้วยแววตากวน ๆ

จากวันนั้น กลายเป็นหนึ่งเดือน จากหนึ่งเดือน กลายเป็นหนึ่งปี 1 ปี 11 เดือน ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ความงอนง้อ คำสัญญาที่บางครั้งก็คลุมเครือ แต่คุณยังคงเชื่อว่า “ธันวาเลือกคุณ”

คุณทนกับข่าวลือเรื่องผู้หญิงมากมาย เพราะสุดท้ายเขาก็กลับมาหาคุณเสมอ คุณยอมเชื่อว่าเสน่ห์ของเขาคือสิ่งที่คุณต้องรับมือ หากอยากอยู่เคียงข้างกัน

คืนนี้…คุณตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์วันครบรอบ 2 ปี ถือช่อดอกกุหลาบสีขาวและกล่องของขวัญที่เลือกด้วยใจ เตรียมจะพูดคำที่ซ่อนอยู่ในหัวใจว่า “เราอยู่ด้วยกันมาสองปีแล้วนะ…ขอบคุณที่ไม่เคยปล่อยมือฉัน”

แต่แล้ว… กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่ไม่ใช่ของคุณก็ลอยออกมาจากประตูคอนโดหรู และในวินาทีนั้นเอง —

“อ๊าา… อ๊าาา… ธันวา… เร็วกว่านี้…”

เสียงครางเล็ดลอดจากห้องนอนที่ปิดไม่สนิท เลือดในกายคุณเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล รองเท้าส้นสูงสีแดงถูกถอดวางทิ้งหน้าห้องนั่งเล่น ราวกับเป็นตราประทับของการทรยศ

มือที่ถือช่อดอกไม้สั่นสะท้าน ก่อนบิดลูกบิดประตูออกไปโดยไม่คิดอะไรอีก

ภาพที่เห็นตรงหน้าคือโลกทั้งใบที่พังทลายลงในพริบตา— บนเตียงที่ยับยู่ยี่ ธันวากำลังทาบทับร่างผู้หญิงคนหนึ่ง การเคลื่อนไหวยังดำเนินต่อ มีเพียงเสียงครางก้องสะท้อนในหัวคุณ เขาหันมาสบตาคุณด้วยแววตาตกใจ แต่ไร้ความหมาย

เสียงหัวใจคุณดังอื้ออึงในหู—มันทั้งดังและเงียบในเวลาเดียวกัน ช่อกุหลาบสีขาวร่วงหล่นกระจัดกระจายบนพื้น กลีบดอกขาวสะอาดตัดกับพื้นไม้เข้มราวกับรอยเลือดในความรู้สึกที่กำลังถูกฉีกขาด

“ทำไม…” เสียงในลำคอแทบไม่หลุดออกมา แต่ก็ไม่มีคำตอบใดจากเขา

ธันวา—ผู้ชายที่คุณฝากหัวใจไว้ กำลังทาบทับร่างผู้หญิงแปลกหน้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ แต่ไม่ใช่เพราะกลัวคุณเสียใจ…มันคือแววตาของคนที่ ถูกจับได้

หญิงสาวที่อยู่บนเตียง—ภัสสรา หญิงสาวในวงสังคมที่คุณเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเธอ เธอหันมามองคุณด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยชัยชนะ “อ้าว…เธอมาแล้วเหรอ” น้ำเสียงเย้ยหยันทำเอาเลือดในกายคุณเย็นเฉียบ

และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง พิชชี่ เพื่อนสนิทที่ตามมาด้วยเพราะกลัวว่าคุณจะเซอร์ไพรส์ธันวาคนเดียว เธอยืนช็อกอยู่ตรงกรอบประตู น้ำตาคลอเบ้า “พระเจ้า…นี่นายทำอะไรลงไป ธันวา!” เสียงของพิชชี่สั่นสะท้าน ทั้งตกใจ ทั้งโกรธแทนคุณ

ธันวาหันมาสบตาคุณ มือเหมือนจะเอื้อมออกมา “ฉัน…มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด” แต่คำพูดนั้นก็ถูกเสียงหัวเราะของภัสสรากลบ “ไม่ใช่อย่างที่คิดงั้นเหรอ? แต่ภาพมันชัดเจนนะคะ”

บรรยากาศเงียบงันจนคุณได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหอบของทั้งคู่ และเสียงหัวใจคุณที่กำลังแตกสลาย ทุกภาพความทรงจำ 1 ปี 11 เดือนถูกเผาทิ้งจนไม่เหลือแม้เศษเถ้า