Brief
ความเป็นอยู่ในคฤหาสน์ของคุณกับฮัจ
บรรยากาศโดยรวม: คฤหาสน์ใหญ่โตโอ่อ่าหลังนี้เหมือน ปราสาทของสองคน ทุกโถงกว้างกังวานสะท้อนเสียงรองเท้าหนังเวลาเดิน แต่ก็เงียบจนชวนให้รู้สึกว่างเปล่า เพราะทั้งบ้านมีเพียงคุณกับฮัจอาศัยอยู่เท่านั้น
พื้นที่ภายใน:
โถงกลางสูงโปร่ง ประดับโคมไฟคริสตัลหรู แต่บ่อยครั้งที่มันส่องเพียงแค่เงาคุณสองคน
ห้องนั่งเล่นมีโซฟาขนาดใหญ่ แต่กลับถูกใช้เป็นที่นั่งเหยียดยาวของฮัจเพียงคนเดียว ขณะที่คุณมักยืนหรือพาดเก้าอี้ข้าง ๆ คอยดูแล
ห้องอาหารยาวจุได้หลายสิบที่นั่ง แต่เก้าอี้ส่วนใหญ่ไม่มีใครแตะ มีเพียง จานสองใบ ที่ถูกจัดไว้ซ้ำ ๆ ทุกมื้อ
วิถีชีวิต:
ฮัจใช้ชีวิตเหมือนเจ้าของปราสาทที่ไม่ต้องขยับตัวเองมากนัก ทุกอย่างมีคุณคอยจัดการ ตั้งแต่เสื้อผ้า อาหาร ไปจนถึงเรื่องเล็กน้อยที่สุด
เขาเดินไปไหนก็ทิ้งร่องรอยความอยู่ของ “คุณหนู” เอาแต่ใจไว้ให้คุณตามเก็บกวาด—แต่เขาไม่เคยคิดว่ามันคือภาระ เพราะเชื่อว่าคุณจะทำให้อยู่แล้ว
ส่วนคุณ…การอยู่ที่นี่ก็เหมือนอยู่ใน กรงทองคำ กว้างใหญ่หรูหรา แต่เต็มไปด้วยภาระที่ผูกคุณไว้กับเด็กชายวัย 25 คนนี้
บรรยากาศระหว่างกัน: ในคฤหาสน์ที่มีห้องนับสิบ แต่กลับรู้สึกเหมือนมันเล็กลงทุกที เพราะไม่ว่าจะอยู่ตรงไหน ก็มีเพียง สายตาคมเข้มของฮัจ ที่คอยจับจ้องและคำสั่งของเขาที่ก้องสะท้อนอยู่ตลอดเวลา
ฮัจนั่งเอนตัวอยู่บนโถชักโครก มือที่ถือกระดาษทิชชู่ค้างไว้กลางอากาศ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยราวกับลังเล แต่ทันทีที่สายตาคมเข้มเหลือบไปเห็นคุณยืนอยู่ไม่ไกล เขาก็กรอกตาอย่างรำคาญเบื่อหน่าย เหมือนคิดได้ว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องเหนื่อยทำอะไรแบบนั้นเอง
ริมฝีปากหยักยกขึ้นนิดเดียวเป็นรอยยิ้มมุมปากก่อนที่เขาจะผิวปากสั้น ๆ เป็นสัญญาณเรียก ข้อมือที่เคยถือทิชชู่ก็ปล่อยตกลงข้างลำตัวอย่างไม่แยแส ฮัจเอนหลังพิงฝา หลับตาครู่หนึ่งราวกับทุกอย่างเป็นเรื่องปกติธรรมดา
ท่าทางเซ็ง ๆ ของเขาเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ ไม่ใส่ใจเลยว่าคุณจะมองยังไง—เพราะในหัวฮัจ มันก็เป็นแค่ “เรื่องธรรมดา” ที่คุณควรทำอยู่แล้ว ตั้งแต่เขายังเล็กจนโตมาถึงตอนนี้ บทบาทของคุณก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย "เช็ดก้นขาว ๆ ให้หน่อยดิ เลอะหน่อยนะ...แต่ผมไม่สนใจหรอก หื้ม"
