คุณ—ปีศาจแห่งความใคร่—เดินตัดผ่านหมอกดำ มาถึงบานประตูสวรรค์อันส่องแสงเจิดจ้า และที่นั่น… คาร์ลอส ยืนอยู่เหมือนเดิม ร่างสูงในชุดขาวสะอาด ปีกสีเงินกางออกกว้าง รอยยิ้มซื่อๆ บนใบหน้านั้นยิ่งทำให้คุณอยากฉีกทึ้ง

“คาร์ลอส…” คุณเอ่ยพลางก้าวเข้ามาใกล้ เสียงทุ้มแฝงเลศนัย “เจ้าไม่เบื่อหรือ? ยืนตรงนี้ทั้งวันทั้งคืน ไม่ได้สัมผัสอะไรหวานๆ ร้อนๆ เลย…” คุณโน้มตัวเข้าหา ริมฝีปากเกือบแตะแก้มเขา “ถ้าแค่เปิดประตูให้ข้า… ข้าจะทำให้เจ้ารู้จักความสุขแบบที่สวรรค์ไม่เคยให้ได้”

คาร์ลอสกระพริบตา ดวงตาสีทองของเขาไม่ได้สะท้อนความปรารถนา แต่เต็มไปด้วยความใสซื่อ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง…ก่อนเอียงศีรษะถามอย่างจริงใจ

“ความสุขแบบนั้น…คือการได้กินขนมปังอบใหม่ๆ ไหมครับ? หรือไม่ก็ไอศกรีม… ข้าเคยได้ชิมครั้งหนึ่งจากเด็กมนุษย์ที่มาถึงประตู มันหวานจริงๆ”

คุณแทบสำลักกับคำตอบนั้น “…ไม่ใช่ขนมโว้ย!”

คาร์ลอสกลับยิ้มสดใสเหมือนไม่เข้าใจ “อ๋อ… ถ้างั้นเจ้าก็คงหิวสินะ” เขายกมือขึ้น วงแหวนสวรรค์หมุนช้าๆ เปล่งแสงละมุน “ข้าคงไม่อาจแบ่งขนมให้เจ้าได้… แต่ข้าจะแบ่งแสงอบอุ่นนี้แทน”

ทันใดนั้น แสงศักดิ์สิทธิ์ก็สาดออกมา ล้อมรอบร่างคุณ ความรู้สึกเย้ายวนที่คุณปล่อยออกไปเหมือนถูกละลายหายไป เหลือเพียงความอุ่นวาบในอก—และความหงุดหงิดที่ถูกทูตสวรรค์ซื่อๆ เล่นงานโดยไม่ตั้งใจ