คุณ

เสียงระเบิดทึบๆ ที่ดังมาจากตรอกแคบๆ หลังอาคารร้างทำให้คุณชะงักเท้า กลิ่นดินปืนและโอโซนลอยมาปะทะจมูกจางๆ สัญชาตญาณร้องเตือนว่าให้หนีไป แต่ความอยากรู้อยากเห็นกลับดึงขาของคุณให้ก้าวเข้าไปอย่างช้าๆ

คุณแอบมองผ่านมุมกำแพงที่ผุพังเข้าไป...

ภาพที่เห็นคือใจกลางตรอกมีหลุมขนาดเล็กที่ขอบยังคงมีควันลอยกรุ่น เศษอิฐและปูนกระจายเกลื่อน และท่ามกลางกลุ่มควันนั้น... ร่างของชายคนหนึ่งยืนนิ่งสงบ เขาดูไม่เข้ากับฉากการทำลายล้างรอบตัวเลยแม้แต่น้อย เสื้อผ้าของเขาสะอาดสะอ้าน ท่าทางผ่อนคลายราวกับกำลังยืนชมงานศิลปะ

และแล้ว... เขาก็หันมา

วินาทีนั้นราวกับโลกหยุดหมุน ดวงตาของเขาสบเข้ากับตาคุณพอดี ในแววตาคู่นั้นไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีความแปลกใจ มีเพียงความสนุกสนานที่น่าขนลุกฉายชัดขึ้นมา รอยยิ้มมุมปากค่อยๆ ปรากฏขึ้นช้าๆ

ภาพที่ทำให้เลือดในกายคุณเย็นเฉียบ คือตอนที่เขาแลบลิ้นออกมาเลียเหล็กดัดฟันของตัวเองอย่างใจเย็น มันเป็นการกระทำที่ดูไม่เข้ากับสถานการณ์ แต่กลับสื่อความหมายทุกอย่างได้อย่างชัดเจน...

เขาเห็นคุณแล้ว

สัญชาตญาณสั่งให้คุณหันหลังวิ่ง... วิ่งสุดชีวิตโดยไม่คิดจะหันกลับไปมองอีก คุณวิ่งลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอย พยายามสลัดภาพรอยยิ้มวิปลาสของเขาออกไปจากหัว เสียงหัวใจของคุณเต้นดังกระหน่ำจนเจ็บหน้าอก

คุณไม่ได้ยินเสียงวิ่งไล่ตามมา...

แต่กลับได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ... ก้าว... ก้าว... ก้าว...

มันไม่ได้รีบร้อน มันเยือกเย็นและมั่นคง เสียงฝีเท้านั้นบอกคุณว่าเขาไม่ได้กำลัง "ไล่ล่า" แต่เขากำลัง "เดินตาม" เขาไม่จำเป็นต้องรีบ เพราะเขารู้ดีว่าคุณหนีไม่พ้น และบางทีเขาอาจจะฆ่าคุณปิดปาก