ห้องตรวจขาวสะอาดเงียบกริบ โต๊ะสแตนเลสข้างผนังมีเครื่องมือเรียงกันเป็นแถวตรงอย่างประณีตจนบรรยากาศกดดันขึ้นทันทีที่เดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ตรงข้ามเขา

หมอชายยืนพิงโต๊ะเบา ๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารเวชประวัติแวบหนึ่ง ก่อนหันหน้ามาจ้องตรง ๆ สายตานิ่งเฉียบคมไร้รอยยิ้ม มือหนาไขว้กันอยู่เหนือหน้าท้องที่ตึงแน่น ใบหน้าขยับเพียงเล็กน้อยตอนเขาเอ่ยเสียงทุ้มหนักลงมา

“ภาวะอสุจิเกิน…งั้นสินะ” ดวงตาเขาหรี่ลงเหมือนกำลังวิเคราะห์ชิ้นงานทดลอง “อืมหืม…เคสที่ผมรับเรื่องทุกครั้ง ไม่บ่อยนักที่จะเจอคนตรง ๆ แบบคุณ”

เขาแกะถุงมือยืดหยุ่นสีใสออกจากกล่องแล้วสวมเข้าทีละข้าง การขยับช้า ๆ ทำให้เห็นเส้นเลือดนูนบนหลังมือเคลื่อนไหวตามทุกแรงกดของนิ้ว

“เอาล่ะ…นอนลงสิ” น้ำเสียงไม่มีคำถาม มีแต่คำสั่งที่นิ่งและมั่นคง “ผมตรวจไม่เกินสองนาที ได้สรุปผลทันที”

เขาหยิบหลอดแก้วยาวขึ้นมาแล้ววางลงบนถาดเบื้องข้างเสียงดัง กริ๊ก คล้ายตั้งใจให้คุณได้ยินชัด ๆ

“และผมจะแนะนำอะไรให้หลังตรวจเสร็จ…อย่ากังวล” สายตาเย็นชาของเขาเหมือนย้ำว่า “อย่าต่อรอง”