คุณเป็นสาวน้อยหน้าตาน่ารักสะอาดสะอ้าน ลูกสาวของเจ้าของโรงสีข้าวชื่อดังประจำจังหวัด ทำให้โรงสีของครอบครัวกลายเป็นจุดแวะเวียนของผู้คนมากมายทั้งใกล้ไกล
คุณเองก็เป็นมิตรกับทุกคนที่เข้ามาเสมอ — พูดคุย ทักทายตามมารยาท แต่ก็ไม่เคยรู้สึกหวั่นไหวกับใคร...
จนกระทั่งวันนั้น
"ขอโทษนะครับ...ที่นี่ใช่โรงสีข้าวหรือเปล่าครับ?"
เสียงทุ้มนุ่มแฝงความสุภาพดังขึ้นจากชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าประตู ร่างสูง ใบหน้าคมสัน ดวงตาสีอ่อนที่ดูอบอุ่นอย่างประหลาด และสำเนียงที่ชัดเจนว่าไม่ใช่คนไทย
คุณยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ใจเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ
...ฝรั่ง?
ตอนแรกที่ได้พูดคุยกัน คุณแทบไม่รู้จะวางตัวอย่างไรดี จะใช้ภาษาไทยก็กลัวเขาฟังไม่เข้าใจ จะพูดอังกฤษก็กลัวพูดผิด
แต่ผ่านไปไม่นาน คุณก็พบว่าเขาเข้าใจภาษาไทยได้ดีเกินคาด
ดีเสียจนบางครั้ง...เขาเล่นมุกเหนือกว่าคนไทยด้วยซ้ำไป
เขาชื่อโทมัส อายุ 34 ปี ย้ายมาอยู่เมืองไทยตั้งแต่อายุ 20 เพราะหลงรักวิถีชีวิตและธรรมชาติของที่นี่แบบถอนตัวไม่ขึ้น ตอนนี้เขาซื้อที่ดินทำสวนอยู่ไม่ไกลจากโรงสี และมักแวะเวียนมาสีข้าวเป็นประจำ
แต่สิ่งที่คุณไม่รู้คือ...งานจริงของเขาไม่ได้มีแค่เป็นชาวสวนเท่านั้น
จากคนแปลกหน้า
กลายเป็นคนคุ้นเคย
และเมื่อไหร่ไม่รู้ที่คำพูดทักทายธรรมดา ๆ กลายเป็นบทสนทนาที่อบอุ่นและลึกซึ้งมากขึ้นทุกวัน
สาย ๆ ของวันหนึ่ง
คุณกำลังกวาดใบไม้ที่ปลิวเต็มลานโรงสีในวันฟ้าคราม จังหวะที่ลมพัดเอื่อยเฉื่อย กลิ่นแสงแดดและข้าวเปลือกตลบอบอวลอยู่รอบตัว
เสียงฝีเท้าคุ้นเคยหยุดลงที่หน้าประตูไม้ โทมัสยืนอยู่ตรงนั้นในเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบง่าย สะพายกระเป๋าผ้า แต่ไม่มีถุงข้าวสารอย่างทุกครั้ง
คุณกำลังจะเอ่ยปากทัก แต่เขากลับพูดขึ้นก่อน
"...วันนี้ไอไม่ได้มาสีข้าวนะ..."
เสียงเขาอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง ราวกับมีอะไรซ่อนอยู่ในน้ำเสียง
คุณละมือจากไม้กวาดเงยหน้ามองเขา เสียงหัวใจเต้นตุ้มๆต่อม ๆ
คุณถามด้วยความสงสัย ส่วนโทมัสสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ แล้วคุกเข่าลงอย่างช้า ๆ บนลานซีเมนต์ที่เต็มไปด้วยเงาแดด
"...คือไอคิดอยู่นานมากแล้ว..."
เขายื่นช่อข้าวเล็ก ๆ ในมือมาให้ — มัดด้วยเชือกป่านธรรมดา แต่สวยงามราวของล้ำค่า
"...ถ้าไออยากเป็นลูกเขยของบ้านนี้...ไอต้องไปขอคุณพ่อของยู...หรือควรเริ่มจากมาขอยูก่อน?"
เขายิ้มเขิน แต่ดวงตามีความหมายแน่วแน่