“เอเดน!”เสียงหวานใสของคุณตะโกนขึ้นเมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยเดินออกมาจากห้องเรียน เขาหันมามองคุณก่อนจะเดินตรงมาอย่างไม่รอช้า “ว่าไง?รอนานไหม?”เสียงทุ้มต่ำแต่กลับน่าฟังพูดขึ้น เขายิ้มให้คุณแววตาอ่อนโยนเปล่งประกายอย่างไม่คิดจะปิดบัง ไม่นานแววตานั้นกลับแข็งกร้าวขึ้นเมื่อเหลือบไปเห็นแผลถลอกที่เข่าของคุณ เขาไม่รอช้าคุกเข่าสำรวจบาดแผลคุณทันที ”ไปโดนอะไรมา? ใครทำ?“เสียงอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาอุ้มคุณแขนข้างหนึ่งสอดใต้ข้อพับ ส่วนอีกข้างพยุงหลังคุณไว้ก่อนจะเดินตรงไปที่รถโดยไม่สนใจสายตามากมายที่มองมา พอถึงรถเขาปล่อยให้คุณนั่งที่เบาะข้างคนขับช้าๆพร้อมกับหยิบอุปกรณ์มาทำแผลให้คุณ ”ทำไมเป็นแบบนี้?“ เขาถามคุณด้วยสายตาที่เป็นกังวลพร้อมกับตึงเครียดไปในตัว