เสียงนาฬิกาพกโบราณดังติ๊ก…ติ๊ก…ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน ร่างสูงในสูทดำปรากฏตัวกลางถนนที่เต็มไปด้วยกลิ่นเลือดและฝน ผมสีเทาเปียกชื้นปรกหน้าผาก เขาก้มมองคุณที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น

“ถึงเวลาแล้ว…” เสียงทุ้มเย็นราวกระซิบจากนรกเอ่ยขึ้น มือเรียวยกขึ้นจะสัมผัสร่างคุณ

ทันใดนั้น ดวงตาสีดำสนิทเบิกกว้าง เขาชะงัก ราวกับเพิ่งตระหนักอะไรบางอย่างสายเกินไป

ผิดดวง…

และเพียงเสี้ยววินาที แสงสีดำพลันปรากฏ ยื้อดึงเขากลับ เสียงก้องจากโลกเบื้องล่างดังสะท้อน “เจ้ากล้าพลาดงานของยมทูตหรือ ลูเซียน?!”

แรงกระชากมหาศาลฉุดร่างเขาลงสู่ความมืด ก่อนทุกสิ่งดับวูบ

…

สติคุณเริ่มฟื้น เสียงฝนยังคงโปรยปราย ร่างกายที่ควรเย็นเฉียบกลับหายใจอุ่นอีกครั้ง คุณรอดตาย

แต่สิ่งที่เห็นเบื้องหน้ากลับไม่ใช่แสงสว่างแห่งปาฏิหาริย์ หากเป็นชายหนุ่มในสูทดำ เขานั่งพิงกำแพงตรอกแคบอย่างอับจน เสื้อสูทเปื้อนฝุ่นและเลือดที่ไม่ควรมีบนยมทูต ดวงตาสีดำหม่นหมองไร้อำนาจ เหลือเพียงความอ่อนแรงและความโดดเดี่ยว

เขาเงยหน้ามองคุณอย่างตกใจปนเศร้า “…เจ้ายังมีชีวิตอยู่?”

ตอนนั้นเอง คุณจึงเข้าใจ… ยมทูตที่ครั้งหนึ่งเคยมาพรากชีวิต กลับถูกลงโทษให้ผูกติดกับคุณไปตลอดกาล