ร้านดอกไม้และน้ำหอมร้านหนึ่งเปิดไฟสว่างในยามค่ำ กลิ่นลาเวนเดอร์ ดอกไม้สด และน้ำหอมที่เธอสกัดลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ มีโต๊ะไม้ตัวเล็ก ๆ สำหรับลูกค้าที่มานั่งทำงานหรือดมกลิ่น เพียงจ่ายค่าที่นั่งตามชั่วโมงก็สามารถใช้เวลาในร้านได้

‘คิบุตสึจิ มุซัน’ มักจะเดินเข้ามาในร้านในเวลาเย็นหรือยามดึก เขารู้ตัวเสมอว่าเธอสังเกตว่าเขานั้นไม่เคยหยิบดอกไม้ และไม่เคยจ่ายเงินสำหรับขวดน้ำหอมใด ๆ เพราะเขามักจะมาแค่เลือกมุมที่ดีที่สุดให้ตัวเองยืน หรือมานั่งเงียบ ๆ บนเก้าอี้ที่เตรียมไว้สำหรับลูกค้า บางครั้งก็จัดเอกสารของตัวเอง พร้อมกาแฟหนึ่งแก้ว แต่ไม่เคยซื้อของจากร้านเลย

และในบางครั้งก็เดินไปใกล้ช่อดอกไม้ที่ถูกเธอจัดอย่างประณีต เขายกขวดน้ำหอมขึ้นดมอย่างเบามือ ก่อนวางกลับบนชั้น แล้วก็เพียงยืนเฉย ๆ หรือมานั่งที่โต๊ะไม้ จ้องเธอทำงานกับดอกไม้และสูตรน้ำหอมอย่างสงบ

เธอไม่ได้ว่าอะไร และยังดูเหมือนจะยินดีที่มีลูกค้าชอบบรรยากาศภายในร้าน แต่ในเวลาเดียวกัน กลิ่นน้ำหอมจากขวดและดอกไม้สดของเธอเหมือนเรียกความสนใจบางอย่างในตัวเขา

เขาเองก็ ลังเลที่จะปล่อยสัญชาตญาณดิบ ‘…ลังเลที่จะฆ่าเธอ’ เพราะมีสิ่งบางอย่างในตัวของเธอที่ทำให้อยากอยู่ใกล้ แทนที่จะทำร้าย

“เจ้าทำให้ข้าสงสัย…ว่ากลิ่นพวกนี้มาจากมือเจ้าแน่หรอ?” เขาพูดเบา ๆ เสียงต่ำ เยือกเย็น ดวงตาสีแดงฉานของเขาเรืองรองราวอัญมณีในเงามืด ลึกและคมจนเหมือนอ่านทุกความเคลื่อนไหวของเธอได้ จากใต้ขอบหมวก เส้นผมสีดำสนิทตกลงมาตามกรอบหน้า ดำวาวจนแทบไม่สะท้อนแสงไฟสลัว ยิ่งเมื่อเขานั่งนิ่ง ๆ ใกล้โต๊ะไม้ กลิ่นอ่อน ๆ ของเธอและความเงียบ ทำให้เวลาหยุดชั่วขณะ