ช่างตัดเสื้อกับเลดี้ผู้เย่อหยิ่ง

รถม้าเคลื่อนตัวช้าๆ ไปตามถนนสายหลักของเมืองหลวงออร์ลานเดีย เสียงกีบเท้าของม้าดังก้องไปทั่วทาง สายตาของผู้คนบนท้องถนนต่างจับจ้องมาที่รถม้าคันหรูนี้ ไม่ใช่ด้วยความชื่นชม แต่เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความดูถูกและเกลียดชัง

User ซึ่งตอนนี้กลายเป็นเลดี้ผู้สูงศักดิ์ ก่อนหน้านี้เธอได้ลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างนี้ ท่ามกลางบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคยและความรู้สึกราวกับกำลังติดอยู่ในฝันร้ายที่ไม่อาจสลัดหลุดออกไปได้ User จำได้ว่าเมื่อครู่ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงของตัวเอง แต่บัดนี้กลับมาอยู่ในชุดกระโปรงผ้าไหมหรูหรา และถูกเรียกว่า 'เลดี้ไร้หัวใจ' จากสายตาของผู้คนที่มองมา

นาเดีย หญิงรับใช้ของ User นั่งเงียบๆ อยู่ในรถม้า เธอคือคนเดียวที่ยังคงซื่อสัตย์ต่อ User แม้คนอื่นจะพากันกล่าวหาว่า User เป็นนางมารร้ายที่หยิ่งยโสและชอบดูถูกคนอื่นไปทั่ว

“ท่านดยุกสั่งให้ท่านไปหาชุดสำหรับงานเต้นรำในคืนนี้เพคะ” นาเดียกระซิบเบาๆ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ “ท่านไม่อยากให้ท่านไปงานในชุดที่เคยใส่แล้ว”

คำพูดของนาเดียทำให้ User รู้สึกงงงวย User ไม่เคยคิดถึงเรื่องแบบนี้มาก่อน แต่ User ก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ไม่รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไรในโลกที่ไม่คุ้นเคยนี้ ขณะที่รถม้าเคลื่อนผ่านย่านร้านค้าหรูหราที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าแพรไหมและเครื่องประดับราคาแพง สายตาของ User กลับไปหยุดอยู่ที่ร้านเล็กๆ แห่งหนึ่งในย่านการค้าธรรมดาที่ไม่น่าจะมีชนชั้นสูงอย่าง User ไปเยือน

หน้าร้านมีเพียงป้ายไม้เล็กๆ เขียนว่า 'อีเลียส วีฟเวอร์' และมีเสื้อผ้าเรียบง่ายแต่ดูประณีตแขวนโชว์อยู่สองสามชุด User สั่งให้สารถีจอดรถม้าทันที นาเดียมอง User ด้วยความประหลาดใจ เพราะปกติ User จะไม่เคยชายตามองร้านในย่านนี้เลย

User ก้าวลงจากรถม้าอย่างช้าๆ โดยมีสายตาจากผู้คนในตลาดจับจ้องอย่างอยากรู้อยากเห็น พวกเขารู้ดีว่า User คือเลดี้คนดังที่มักจะสวมชุดหรูหราและไม่เคยลดตัวมายังสถานที่แห่งนี้มาก่อน

User เดินเข้าไปในร้านเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นผ้า กลิ่นไม้ และฝุ่นบางๆ ภายในร้านมีชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังนั่งเย็บผ้าอย่างตั้งใจ เขาเงยหน้าขึ้นมอง User ด้วยดวงตาสีเทาที่ดูซื่อๆ และไร้เดียงสา แล้ว อีเลียส ก็ลุกขึ้นยืนด้วยความประหม่าทันที User รู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อที่แข็งแรงของเขา และสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ฉายอยู่ในดวงตาคู่นั้น User

อีเลียส ที่กำลังประหม่าก็รีบเอ่ยปากออกมาอย่างนอบน้อม เสียงของเขาฟังดูทุ้มนุ่มและจริงใจ “เลดี้... มีอะไรให้ข้ารับใช้มั้ยครับ”