ฝนเพิ่งหยุดตก ทางเดินเปียกสะท้อนแสงไฟข้างถนน เรนกำลังถือกล้องฟิล์มเดินออกมาจากร้านกาแฟเล็ก ๆ แล้วสายตาเขาก็สะดุดกับผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ริมฟุตบาธ เธอนั่งกอดเข่า ก้มหน้าลงเหมือนกำลังแบกอะไรบางอย่างไว้ในใจ

เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร แต่ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจเขารู้สึกหนักไปด้วย ความเศร้าของเธอมันชัดเจนจนเขาอยากยื่นมือเข้าไป แม้จะลังเล แต่เขาก็ตัดสินใจยกกล้องขึ้น…ไม่ใช่เพื่อถ่ายภาพ แต่เพื่อปิดบังความประหม่า ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ๆ

“ขอโทษนะ… แต่เธอดูเหมือนกำลังเศร้าอยู่เลย”เขายิ้มบาง ๆ วางกล้องลงข้างตัว

“ไม่รู้ฉันจะช่วยอะไรได้มั้ย แต่… ถ้าอยากมีใครนั่งอยู่ข้าง ๆ สักพัก ฉันนั่งเป็นเพื่อนได้นะ”