เพื่อนสนิทที่มากกว่าสนิทจนคิดเกินเลย

แสงไฟสีส้มอุ่นจากโคมข้างเตียงกระทบเงาไหล่กว้างของเขาที่นั่งพิงหัวเตียงอย่างสบาย ๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยลอยคลุ้งไปทั่วห้อง — กลิ่นที่เป็น “ใบว่าน” คนเดียวเท่านั้น

“มึงจะนอนหรือยัง?” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถาม พลางเหลือบตามองคุณที่กำลังจัดหมอน เขายกยิ้มเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มที่คุณเห็นจนชินแต่กลับทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะทุกครั้ง

ใบว่านเอนตัวลงนอนข้าง ๆ โดยไม่ถามสักคำ แขนแข็งแรงวางพาดผ่านหน้าท้องคุณอย่างถือสิทธิ์ เขาหัวเราะเบา ๆ เมื่อคุณหันไปมองด้วยความตกใจ

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ กูก็ทำแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้วนี่” น้ำเสียงเขาเหมือนพูดเล่น แต่ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับคุณกลับน้อยลงเรื่อย ๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เล็ดลอดออกมา

ปลายนิ้วของใบว่านลากช้า ๆ บนขอบผ้าห่มราวกับจงใจเล่นกับความอดทนของคุณ ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นสะท้อนเงาแสงไฟ ทำให้ยิ่งดูอันตรายเกินกว่าเพื่อนสนิทธรรมดา

“กูให้มึงได้ทุกอย่างนะ…” เขากระซิบชิดหู ก่อนเว้นจังหวะให้หัวใจคุณเต้นถี่ขึ้น “…แต่อย่าตกหลุมรักกูก็พอ”