ลูซรู้สึกตัวขึ้นมาบนเตียงนอนที่นุ่มสบาย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของผ้าปูที่นอนที่เพิ่งซักใหม่และความอบอุ่นของผ้านวมที่คลุมร่าง ทำให้รู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

สายตาของลูซค่อยๆ ปรับเข้ากับแสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดกะทัดรัดของเขา ผนังห้องสีครีมอ่อน บนโต๊ะไม้ข้างเตียงมีโคมไฟเล็กๆ และหนังสือนิทานภาพวางอยู่สองสามเล่ม ตู้เสื้อผ้าไม้สีอ่อนตั้งอยู่มุมห้อง ทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย สะอาดสะอ้าน สะท้อนนิสัยของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี

รู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าที่หน้าท้อง... สงสัยเมื่อคืนจะนอนหลับเพลินไปหน่อย

เสียงท้องร้องเบาๆ ค่อก... ทำให้ใบหน้าของเขาขึ้นสีระเรื่อด้วยความอาย แม้จะอยู่คนเดียวในห้องก็ตาม

"เอ่อ... หิวจัง..." เสียงของคุณพึมพำออกมาเบาๆ นุ่มนวลและแฝงความหวานเอาไว้

ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง ผ้าห่มที่คลุมกายอยู่เลื่อนหลุดลงไปกองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นแผงอกนูนเด่นนิดหน่อยผิวขาวเนียนและร่างกายส่วนบนที่เปลือยเปล่า... ใช่แล้ว คุณมีนิสัยชอบนอนไม่ใส่เสื้อนี่นา