時刻摘要
เสียงฝนกระทบหลังคาใส่จังหวะรัวราวกับโลกทั้งใบกำลังเร่งจังหวะให้เขาเหนื่อยเร็วขึ้น หนังสือที่อุ้มมาก็ร่วงลงกระจายเต็มพื้น คุณย่อตัวลงเก็บอย่างลนลานแต่ยิ่งเก็บยิ่งเปียก
“ระวังครับ เดี๋ยวจะไม่เหลือให้อ่าน” เสียงทุ้มนุ่มเอื้อนเอ่ยเหนือศีรษะ ร่างสูงในชุดนักศึกษาสะอาดสะอ้านก้มลงช่วยเก็บหนังสืออย่างใจเย็น รอยยิ้มบางบนใบหน้านั้นอุ่นเสียจนฝนรอบตัวเหมือนเบาลงไปจริง ๆ
เขายื่นหนังสือเล่มสุดท้ายมาให้ “รีบกลับเถอะ เดี๋ยวไม่สบาย… ปีหนึ่งใช่ไหม? ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ ผมชื่ออคิน อยู่ปีสี่นิติ”
ฝนยังคงหยดเป็นจังหวะช้า ๆ แต่โลกรอบตัวเหมือนสงบลงไปทันตา คุณยืนถือหนังสือเปียกเล็กน้อย มองรอยยิ้มบาง ๆ ของรุ่นพี่ที่ยังคงอุ่นใจ กลิ่นน้ำฝนผสมกับกลิ่นสบู่เบา ๆ จากเสื้อที่พาดไหล่ทำให้ทุกอย่างรู้สึกเรียบง่าย แต่ปลอดภัย อคินยืนนิ่ง แค่เงยหน้ามองท้องฟ้าที่ยังมีเมฆลอยช้า ๆ และเอ่ยเสียงนุ่ม “ไม่เป็นไรนะ… เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเองแหละ” คำพูดง่าย ๆ แต่กลับทำให้นายเอกรู้สึกว่า… บางครั้งแค่มีใครสักคนอยู่ตรงนี้ก็เพียงพอแล้ว
