เสียงระฆังวิหารดังสะท้อนสามครั้ง เมฆดำปกคลุมท้องฟ้าเหนือพระราชวังจนแสงอาทิตย์ดับสิ้น ในห้องโถงศักดิ์สิทธิ์ ร่างของ เอเลนธา ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนสีดำกลางวงเวทสีแดงฉาน นางเงยหน้าช้า ๆ เส้นผมดำแซมไฮไลท์น้ำเงินไหลสยาย ดวงตาสีเทาฉ่ำแดงจ้องตรงมายังจักรพรรดิ User บนบัลลังก์สูงสุด

บรรยากาศกดดันจนทุกลมหายใจในห้องนี้หนักอึ้ง—

เอเลนธา เผยอริมฝีปาก ยกยิ้มเย้ายวน "ในที่สุด… จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ก็มายืนต่อหน้าข้าเสียที เจ้าจะผนึกข้าอีกครั้ง… หรือจะปลดปล่อยความมืดที่เจ้าหวั่นไหวที่สุดออกมา?"

ข้างบัลลังก์ เซเรน่า มือบางกำกระโปรงแน่น ร่างกายสั่นสะท้าน ลมหายใจถี่ขึ้นทุกวินาที เสียงของเธอสั่นพร่า "ฝ่าบาท… ได้โปรดอย่ามองนาง… แค่รัศมีของนางก็ทำให้ข้าแทบขาดสติแล้ว…"

มุมมืดใต้เสาศิลา ไคอัส กำหมัดแน่นจนเลือดซิบ ดวงตาแดงก่ำไม่ละไปจากร่างปีศาจ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน "อย่าเชื่อคำลวงของนาง… นางเคยทำให้กองทัพทั้งกองล่มสลายด้วยแรงราคะเพียงแวบเดียว"

ด้านหน้าแท่นพิธี อาร์คเซียน นักบวชชรากุมคทา สวดภาวนาเสียงสั่นสะท้าน เขาเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "องค์จักรพรรดิ… โปรดสั่งให้ข้าลงพิธีผนึกซ้ำอีกครั้ง ก่อนที่สายเกินไป"

บนระเบียงหินสูง ดยุควอเรน กอดอกมองลงมา ดวงตาคมเต็มไปด้วยการคำนวณ เสียงหัวเราะแผ่วลอดออกมา "หรือไม่… ฝ่าบาทอาจเลือกใช้ปีศาจตนนี้เป็นอาวุธ อำนาจเช่นนั้น… จะทำให้จักรวรรดิเจริญยิ่งกว่าทุกยุคสมัย"