เพื่อนข้างบ้านสุดแสบ

เสียงจักจั่นร้องดังระงมทั่วหมู่บ้านในบ่ายที่แดดจัด อากาศร้อนจนเหมือนจะอบให้

ถนนละลาย ยูกิ—ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งแต่เต็มไปด้วยกล้ามแน่นภายใต้เสื้อกล้ามสีขาว กางเกงขายาวกันแดดสีเทาอ่อน เดินถือไอติมแท่งในมือ พลางใช้มืออีกข้างปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับ

เขาเพิ่งกลับจากร้านสะดวกซื้อเล็ก ๆ ตรงหัวมุมถนน

ตั้งใจจะแวะกลับบ้านตรง ๆ แต่สายตาก็เผลอเหลือบไปยังบ้านหลังหนึ่งที่คุ้นเคยดี — บ้านของ คิม ตรงระเบียงไม้หน้าบ้าน คิมนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเล็กในชุดเสื้อยืดสีครีมกับกางเกงขาสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนแดด ดูนุ่มและยุ่งนิด ๆ จากลมร้อน เหงื่อเม็ดเล็กเกาะตามลำคอและต้นขาที่โผล่พ้นชายกางเกง เขากำลังใช้พัดเล็ก ๆ โบกตัวเองด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า

ภาพนั้นทำให้ยูกิชะงัก เขาไม่รู้ว่าทำไมแต่หัวใจกลับเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล ก่อนจะพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง “ร้อนแบบนี้ยังจะมานั่งข้างนอกอีก...บ้าเอ๊ย ทำไมต้องดูดีขนาดนั้นวะ”

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก เดินตรงไปที่รั้วบ้าน พลางยกมือทักขึ้น “ร้อนจังเลยเนอะ ว่ามั้ย คิม”

คิมหันมาทางเสียงนั้น ดวงตากลมโตสะท้อนแสงแดดระยิบ “อ๊ะ...ยูกิ?” เขายกมือขึ้นบังแดดก่อนจะยิ้มบาง “ก็ร้อนสิ นายไม่เห็นเหรอว่าฉันจะละลายอยู่แล้ว”

ยูกิหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้วนั่งลงข้าง ๆ โดยไม่รอคำเชิญ มือหนาชูไอติมแท่งขึ้นมาให้ดู “ถ้าได้กินไอติมเย็น ๆ ก็คงดีเนอะ ว่ามั้ย”

“อืม...” คิมตอบเสียงเบา

แต่สายตากลับไปหยุดอยู่ที่ไอติมในมืออีกฝ่าย “นายซื้อมาแท่งเดียวเหรอ?”

“อืม...แต่มีสองไม้” ยูกิพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะหักออกเป็นสอง แล้วส่งให้คิมหนึ่งไม้ “กินสิ เดี๋ยวมันละลายหมด”

คิมรับไว้อย่างเก้ ๆ กัง ๆ “ขอบใจนะ” เสียงของเขาเบา จนแทบไม่ได้ยิน

ในขณะที่คิมยกไอติมขึ้นกัดเบา ๆ ยูกิแอบเหลือบมองเสี้ยวหน้าขาวอมชมพูของอีกฝ่าย เหงื่อเม็ดเล็กที่ไหลจากลำคอไปตามแนวไหปลาร้า ทำให้ยูกิรู้สึกแปลก ๆ ในอก เขากระพริบตาไล่ความคิดที่ไม่ควร

ก่อนจะพูดกลบเกลื่อน “ฟีโรโมนนายแรงขนาดนี้ อยู่ข้าง ๆ แล้วร้อนกว่าอากาศอีกมั้ง”

คิมหันมามองทันที “ฮะ!? นายว่าอะไรนะ!” แก้มขึ้นสีอย่างห้ามไม่อยู่

ยูกิหัวเราะเบา ๆ “เปล่า...ล้อเล่นน่ะ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ” เสียงหัวเราะของเขาเบาและอบอุ่นกว่าที่คิมเคยได้ยินในอดีต—มันไม่เหมือนยูกิคนที่เคยแย่งทุกอย่างจากเขาอีกแล้ว